Bu cadde çıkmaz sokak

Prof. Dr. Haydar Baş Hocamızın, Ekim 1983'te İcmal Dergisinde "Arayış" başlıklı makalesinde yaptığı tespit canlılığını korumaktadır. 

Bakın Sayın Baş ne diyor; "Bugün fertlerin şahsi bunalımlardan kurtulma çabaları, sosyal planda olan rejim değişiklikleri, kendinden kaçan insanın bilmeden kendini arama seferberliğidir. Hemen şunu ifade edelim ki, bu caddeler çıkmaz sokak… Mülkün sahibinin yoluna dönülmedikten, caddedeki kılavuzlara gönül verilmedikten sonra bu arayış bitmeyecektir. Çünkü ruh sahibini arıyor."

Her geçen gün özünden kopan, kendini kaybeden, çıkış yolunu olması gerekenden çok uzak yerlerde arayan insanımızın, sorunlarından kurtuluş reçetesini yaklaşık kırk yıl önceden yazan Sayın Baş'ın bu sözlerin ne derece önemli olduğunu anlamak için daha ne yaşamamız gerekiyor. 

Her gün gördüklerimize, duyduklarımıza vah vah diyoruz. Sorunlar dağ gibi üzerimize geliyor. Milletin maddi – manevi bütün dinamikleri hızla güç kaybediyor. Nereye kadar kulaklarımızı tıkayacak, gözlerimizi kapatacağız?

Türkiye'de 2020 yılında 135 bin 22 çift boşanırken 124 bin 742 çocuk ne yazık ki annesiz, babasız veya anne-babasız kaldı. Ailelerin parçalanmasının topluma verdiği zararı, çocuklar üzerinde oluşturduğu baskıyı hep birlikte yaşıyoruz.

Ülkemizde her yıl, kadın cinayetleri de dahil olmak üzere binden fazla cinayet işleniyor. Vahşice öldürülen kadınlara mı yanalım, yoksa bir şekilde öldürülen diğer herkese mi? 

Peki, hiç bu hususu tersinden düşündünüz mü? Bu memlekette her yıl binden fazla katilin ortaya çıktığını hiç aklınıza getirdiniz mi? Gözünü kırpmadan, en vahşi şekilde insanın en değerli varlığına, canına kasteden binlerce katil üreten bir toplum haline geldik, farkında mısınız?

TÜİK'in yaptığı araştırmalara göre, 2015-2019 yılları arasında ülkemizde 16 bin 355 kişinin intihar ettiğini biliyor musunuz? Yıllık intihar ortalaması 3 binden fazla…

"Bir insan canına nasıl kıyar? Nasıl bu hale gelebilir?" diye birçok soru aklınıza geliyordur mutlaka. Ama dikkat edin bir değil, yılda 3 binden fazla insan canına kıyıyor bu memlekette.

Elbette birçok sebebi var. Ekonomik sebepler önde geliyor olabilir, aile içindeki durumlardan da kaynaklanabilir. Belki yaşadıkları ruhsal sorunlardan dolayı bazı insanlar asla kabul edemeyeceğimiz bu sona geliyor olabilir. 

Benzeri birçok şey söyleyebilirsiniz ve doğrudur. Ama neticede bir gerçek var. Yakınlarımızdan, arkadaşlarımızdan, öğrencilerimizden binlerce insan canına kıyıyor.

Gözümüzün önünde cereyan eden hadiseler ürkütücü boyutlara ulaştı.  

Teknoloji çağındayız, uzay çağındayız derken insanı ihmal etmeye devam ediyoruz. Hangi çağda olursak olalım, insan her zaman 'insan' dır. Yaratılıştan getirdiği özellikler aynıdır. Adına Z kuşağı da, Alfa kuşağı da desek neticede insan… Ve bu insan kendini yok ediyor.

İnsanın, acıktığında yemek yemesi gibi, susadığında su içmesi gibi, uykusu geldiğinde uyuması ne kadar büyük ve karşılanması zorunlu ihtiyaçsa, ruhunu doyuracak, gönlünü rahatlatacak ve aradığını bulmasını sağlayacak gıdalara da ihtiyaç zorunludur. 

Doğru istikamete girmek için neyi bekliyoruz?

Yaşadığımız çağı bahane etmenin, gençleri farklı yollara sevk etmenin, inat etmenin, hatalara kılıf bulmanın kimseye faydası yok. Bu cadde çıkmaz sokak… 

Çıkalım artık bu çıkmaz sokaklardan, açalım esaret kafeslerinin kapılarını…