Terör örgütünü meşrulaştırmak

Ülkemizde, PKK terör örgütü her şeye rağmen, terör ve şiddetle etnik bir çatışma çıkaramamıştır. Çatışmalar, güvenlik güçleri ile terör örgütü arasında sürmüş, halk bunun dışında kalmıştır. Terör örgütünün bu yöndeki uğraşları sonuçsuz kalmıştır. Hâlbuki terör örgütünü destekleyen dış güçlerin asıl amacı, böyle bir çatışma çıkarmaktı. Bu konuda stratejik plânlar yaptılar, hedefler koydular ama hiçbirisini gerçekleştiremediler. Çünkü ülkemizde, sosyolojik anlamda etnik bir grup ve etnik bir sorun yoktu, hiçbir zaman da olmamıştı. Böyle bir sorunun doğması için, etnik grupların olması ve onların içerisinden birine ayrıcalık tanınması gerekir. Ülkemizde ise böyle bir durum söz konusu değildir. Çünkü millet anlayışımız, kültür ve medeniyetimiz buna engeldir.
Terör örgütünün dış ve iç destekçileri, etnik çatışma çıkarma konusunda bir adım ileri atamadılar. Nasıl başlamışsalar, öyle devam ettiler. Bunu başarsalardı, terör örgütünü, direniş örgütü olarak tanıtacak ve dış ülkelerden kendisine açıktan destekler sağlanacaktı. Bu uğurdaki bütün girişim ve denemeler geri tepti. Nihayetinde terör örgütü ve destekçileri, terör yoluyla etnik çatışma çıkaramayacaklarını anladılar. Bundan dolayı yeni bir yöntem aradılar. Buldukları yönteme, maalesef hükümeti de inandırdılar. Yöntem, terör örgütüyle müzakere yapmaktı. Şimdi hükümet, terör örgütüyle müzakere yapıyor. Yaptıkça da iş, daha girift ve tehlikeli bir hal alıyor. Bir başka deyişle, terör örgütü meşrulaştırılıyor, direniş örgütü konumuna konuluyor. Bu, terörü destekleyen dış güçlerin eline verilmiş büyük bir kozdur. Dış güçler, yıllarca uğraşıp yakalayamadıkları fırsatı, böylece ele geçirmiş oluyorlar. Tabii olarak bu kozu, uluslararası ilişkilerde kullanacak ve devletimizi içerisinden çıkılması zor sıkıntılara sokacaklardır.
Davasından vazgeçmeden terör örgütüyle müzakere etmek, davasının haklılığını kabullenmek anlamı taşır. Peki, terör örgütünün davasında zerre kadar haklılık var mı? Hayır, tepeden tırnağa kadar haksız bir dava güdüyorlar. Ülkeyi bölme ve parçalamanın, kardeşi kardeşe kırdırmanın ne haklılığı olabilir ki? Farzı muhal, davalarında haklılık payı olsa bile, terör hiçbir zaman hak arama yöntemi olamaz.
Ne hikmetse idarecilerimiz, baştan itibaren terör konusunda gerçekleri milletimizden gizliyorlar. Terör örgütü, ilk eylemini yaptığında “üç beş çapulcu” diyerek küçümsediklerinde bile, terör örgütünün arkasında ABD ve İsrail’in olduğunu biliyorlardı. Ne yazık ki, bu gerçeği bir kere olsun açıkça seslendiremediler. TBMM Başkanı Cemil Çiçek şöyle diyor: “Terör, Türkiye’nin geri bırakılmasında bazı ülkelerin en çok kullandığı araç oldu. Ben PKK’nın stratejik aklının bu kadar derin olduğunu sanmıyorum. PKK’nın bu kadar uzun süreli yaşamasında, Türkiye karşıtı ülkelerin rolü büyüktür. Son yıllarda bu daha da arttı.” “Hangi ülkeler bunlar?” sorusuna Başkan Cemil Çiçek şöyle cevap veriyor: “Terörü en çok kullanan gelişmiş ülkelerdir. Bazen aynı ittifak içinde olduğumuz, bazen komşularımız, bazen de falan yerde birlikte sorumluluk aldığımız ülkelerdir.” Görüldüğü üzere, TBMM Başkanı Cemil Çiçek de sözü dolandırıyor, bir türlü ABD ve İsrail’in adını zikredemiyor.
Bütün bu olumsuz ve yanlış politikalara rağmen inanıyoruz ki, Türklerle Kürtlerin beraberliğini kimse bozamayacaktır. Çünkü Türklerle Kürtler, Anadolu’yu birlikte vatan tutmuşlardır. Selçuklu Sultanı Alparslan, 1071 yılında Malazgirt’te Haçlılara karşı savaşırken, 10 bin Müslüman Kürt, gönüllü olarak ordusuna katılmıştı. O günlerden bugüne kadar birlikte yaşamış, Haçlılara karşı birlikte savaşmış bu milleti, birbirinden ayırmak mümkün olmayacaktır. Böyle bir ayırım etnik olarak da imkânsızdır. Zira Türklerle Kürtler, 5 milyonun üzerinde aile yuvası kurmuşlardır. Bu, 15 milyon melezleşmiş nüfus demektir. İşte, böylesine birbirine karışmış, etle tırnak gibi olmuş bir milleti ayırmaya kalkıyorlar. Yazıklar olsun. Milletini seven ve hayrını isteyen herkes, var gücüyle buna karşı durmak zorundadır. Eğer durmazsak, sonumuz hüsrandır.