Finans kapitalizminin özelliği

Dünyada, üretim ve tüketime değil, finansa dayalı bir ekonomik sistem vardır. Diğer bir deyişle, finans kapitalizmi insanlığı esir almış durumda. Bu kapitalizmin özelliği, sanayi kapitalizminden daha güçlü görünmesi, gerçekte ise ondan güçsüz olmasıdır. Finans kapitalizmi, sanayi kapitalizminden çok daha kolay yıkılabilir. Ancak, ona nereden, nasıl vurulacağını bilmek gerekir. Bu bilinirse, finans kapitalizmini yıkmak, işten bile
sayılmaz.
Finans kapitalizminin ekonomiye egemen olduğunu anlamak için bankalara bakmak yeterlidir. Bankalar, her ülkede en çok kâr eden sektörlerin başında yer almaktadır. AKP hükümeti de, ekonomide başarısını ispat etmek için delil olarak bankaların kârını göstermektedir. Halbuki bankalarının çok kâr etmesi demek, bir başka açıdan büyük çoğunluğun borçlanması, faiz ödemesi ve ezilmesi demektir. Başka türlü bankaların kâr etmesi söz konusu olamaz. Çünkü bankacılığın esası tefeciliktir. Finansçılar, ayıplanan ve nefret edilen tefeciliği, saygın bir meslek haline getirmek için her yola başvuruyorlar. Tefecilere, kulağa hoş gelebilecek, iyi çağrışımlar yaptırabilecek, “fon yöneticisi”, “finans uzmanı” gibi isimler veriyorlar.
Finansçılar, bazen ülkeleri teslim almak ve yönlendirmek için finansal krizler çıkarırlar. Finansal piyasa, tamamen ellerinde olduğundan kriz çıkarmak, onlar için gayet kolaydır. Örnek olarak sıcak parayla dönen bir ekonomiyi ele alalım. Böyle bir ekonomide finansal kriz, bir karar meselesidir. Finansçılar karar verip paralarını çektikleri an, kriz patlar. Maalesef Türkiye ekonomisi de bu durumdadır. Öyleyse, Türkiye’yi idare edenler, neye güvenerek finansal kriz olmayacaktır diye güvence veriyorlar? Haklı olarak akla böyle bir soru gelebilir. Bu sorunun cevabı şundan başkası olamaz. Finansçılara istedikleri siyasi ve ekonomik tavizleri verirsiniz, onlar da size finansal kriz çıkartmayacaklarına dair söz verirler. Kararı bozmadığınız ve daha başka tavizlere de açık oluğunuz sürece, finansal kriz güvence altına alınmış olur.
Peki, finansçılar istemese finansal kriz çıkmaz mı? Elbette çıkar, nitekim çok kere çıkmıştır. Bazen de finansçılar kendi çıkardıkları krizi bile kontrol altına alamadılar. Evet, bu şekilde olaylar yaşanıyor. Ama asıl olan, dikkat edilmesi gereken, finansçıların finansal krizi bir yönetme ve yönlendirme aracı olarak kullanmalarıdır. Finansal krizlerde en ilginç olan, işte budur. Finansçılar, finansal krizi çıkarırlar, kurtarıcı olarak da kendi elemanlarını gönderirler. Genelde işleyiş hep böyle olur. Örnek olarak Türkiye’nin yaşadığı 2001 krizi gösterilebilir. Politikacılarımızın, ekonomistlerimizin, yazar ve çizerlerimizin çoğu, 2001 krizinin sebebini anayasa kitapçığının atılmasına bağlamışlardı. Bunda amaç, finansçıların krizdeki sorumluluğunu gizlemekti. Yoksa, başka türlü finansçıların temsilcisi Kemal Derviş, ekonomi yönetiminin başına sessiz sedasız getirilemezdi. Kemal Derviş, gelir gelmez ne yaptı? Batmakta olan bankaları güvence altına aldı. Bankaları kurtardı, ama halkı batırdı, borca, yoksulluğa, sefalete mahkum etti.
Esasen, bu oyun Türkiye’de çok kere oynandı. En kritik zamanlarda ekonomi yönetimi finansçıların temsilcilerine emanet edildi. Meselâ, 1960 İhtilâli’nde Maliye Bakanlığına getirilen Kemal Kurdaş, bu kişilerden biri idi. Maliye Bakanlığı koltuğunda oturur oturmaz, IMF yetkililerine şöyle demiştir: “Artık, siz daha gelmeyin, ben gerekeni yaparım.” 12 Mart Muhtırası’ndan sonra kurulan hükümette ekonomiden sorumlu bakan olan Atillâ Karaosmanoğlu da Kemal Derviş gibi Dünya Bankası’ndan gönderilen finansçılardandı. Finansçılar, borç verdikleri ülkelerin başına çeşitli entrikalarla kendi adamlarını getiriyor ve alacaklarını garanti altına alıyorlar.
Özet olarak ifade edersek, ekonomide ana sorun, finans kapitalizmiyle kurulan sömürü düzenidir. Bunu yıkmadan, dünyada huzur ve mutluluk olmaz. Bu da ancak, “Milli Ekonomi Modeli” ile gerçekleşebilecek bir olaydır.