Devletlerarası gelenek

Yakın tarihe kadar devletlerarası bir gelenek vardı. Gelenek şu idi: Hiçbir devletin iç işlerine karışılmıyordu. Devletlerarası ilişkilerde bu bir esastı. Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı Devleti gibi, devletlerarası geleneğe uyan devletlerin başında yer alıyordu.  ABD ile ‘stratejik ortaklık’ kurduktan ve ‘Büyük Ortadoğu Projesi’nin eş başkanlığını kabul ettikten sonra, Türkiye de ABD gibi bu geleneğe uymamaya başladı. Daha açık bir ifade ile Türkiye, ABD adına başka devletlerin iç işlerine karışmayı, dış politika olarak benimsedi. “Başka devletler” derken, kast ettiğimiz Ortadoğu devletleridir. Bunların dışındaki devletlerin iç işlerine ise Türkiye’yi asla karıştırmazlar. Zaten Türkiye’nin ne böyle bir gücü, ne de böyle bir politikası vardır.
Başka devletlerin iç işlerine karışmama geleneğini bozduktan sonra, Türkiye’nin yaptıklarına bakınız. Afganistan’da, Irak’ta ve Libya’da, Haçlılarla birlikte hareket etti. Suriye’de ise, Haçlıların da önüne geçti. Neymiş efendim? Suriye Devlet Başkanı diktatörmüş, gitmesi gerekiyormuş. Başka devletlerin rejimini değiştirme hakkını kim, kime veriyor?  Bir devletin rejimi, halkının sorunudur, başkalarını ilgilendirmez. Dış müdahale ile bir devletin rejimini ve idarecilerini değiştirmeye kalkmanın, -devletlerarası geleneği geçtik- sıkça sözü edilen uluslararası hukukta yeri var mı?
Türkiye, komşu devletlerin iç işlerine müdahale ederek, hem komşularının, hem de kendinin güvenliğini tehlikeye atmaktadır. Devletlerin güvenliği için şu değişmez bir kuraldır: Başka bir devletin güvenliğine zarar veren devlet, güvenlik içerisinde yaşayamaz. Hele bu devlet komşu bir devlet ise, güvenlik sorunu kaçınılmazdır. Daha doğrusu, komşu devletlerin güvenliği birbirinden ayrılmaz bir bütündür. Bundan dolayıdır ki, komşu devletler güvenliklerini birlikte sağlamaya önem verirler. Türkiye, bu gerçekleri görmezden gelerek, güvenliğini, özellikle de Suriye sınırındaki il ve ilçelerin güvenliğini yok etmiştir.  
ABD güvenliğini, başkalarının güvenliğini bozmakta, iç ve dış çatışmalar çıkarmakta görüyor. Bu, sömürü anlayışının gereğidir. Peki, Türkiye, ABD’nin söz konusu politikasına destek vererek ne elde ediyor? Elde ettiği tek şey zarardır. Hem de hayati bir zarar. Öyle ya… Güvenliği zaafa uğratmaktan daha büyük zarar olabilir mi? Devlet adamlarının en önemli görevi, ülkenin varlığını, birliğini ve güvenliğini korumak değil mi? Bu görev, komşu devletlerin güvenliğini bozarak yerine getirilebilir mi? Komşu devletlerde iç savaş çıkartacaksın, yanı başında güvenlik içerisinde yaşayacaksın. Böyle bir şey olabilir mi? Nitekim olmadığını, Irak örneğinde gördük, şimdi de Suriye’de görüyoruz.
Kısacası, dış politikamız milli menfaatlerimize ve gerçeklerine aykırıdır. Suriye bağlamında ifade edersek gerçek şudur: Suriye’de amaçlanan rejimin değişmesi, Devlet Başkanı Esad’ın devrilmesi değildir. Amaç, Suriye’nin bölünmesi, parçalanması ve İsrail’in Arz-ı Mev’ud idealine ulaşmasıdır. Bir başka gerçek de, Suriye’deki çatışmanın, ABD ve Rusya çatışması olduğudur. Bilindiği üzere, geçmişte Rusya, Milli Mücadele’de Türkiye’ye destek vermişti. Bunun sebebi, İngilizlerin bölgeye yerleşmesini önlemekti. Hangi amaçla olursa olsun, bu destek, Türkiye’nin çok işine yaramıştı. Tarih aynı şekilde tekerrür etmektedir. İngilizlerin yerine alan ABD, Ortadoğu’ya yerleşmek istiyor. Rusya da bunu engellemek için Suriye’yi destekliyor. Suriye Devlet Başkanı Esad’ın gördüğü bu gerçeği, Türkiye’yi idare edenlerin görmemesi çok vahimdir. Gördükleri halde, böyle bir politika izleniyorlarsa, o daha da vahimdir.