Mehmet Akif'in ölümü

27 Aralık tarihi bana hep hüzün verir. Hüzünlenirim çünkü o tarihti İstiklal Marşımızın Şairi Mehmet Akif Ersoy, Hakk'ın rahmetine kavuşmuştur. Ben Mehmet Akif'i Yalnız İstiklal Marşımızın şairi olarak değil, daha geniş boyutlu olarak tanırım ve öyle kabul ederim. Çünkü O, toplumsal bir şairdir. Simge olarak aldığı Asım'ın kişiliğinde gençliğe seslenmiştir. Seyfi Baba, Köse İmam, Mahalle Kahvesi ve daha nice şiirlerini incelediğimiz zaman dil olarak Türkçeyi vezin olarak ise Aruz veznini kullandığını görürüz. Toplumsal içerikli şiirleri "Manzum Hikaye" biçiminde kaleme almıştır. İslam Hukukunu, toplumsal kalkınmayı, Cumhuriyetin yüceliklerini ve Kurtuluş Savaşı'nı şiirlerinde ince esprilerle anlatmış ve topluma ders vermiştir.
Mehmet Akif diyor ki:
"? Mısır'da 11 yıl kaldım fakat 11 saat daha kalsaydım artık çıldırırdım. Sana halisane bir fikrimi söyleyeyim mi?
İnsanlık da Türkiye'de milliyetçilik de Türkiye'de, Müslümanlık da Türkiye'de, hürriyetçilik de Türkiye'de.
Eğer varsa, Allah benim ömrümden alıp Mustafa Kemal'e versin."
Şairimiz, paraya pula önem vermemiştir. Devletin kasasından haram yememiş, makam, mevki peşinde koşmamıştır. Kendisini, milletine adamış, ülkesinde barışın devamı için çaba göstermiştir. Ama bunun yanında kimseye el açmamış. Dinimizi ne siyaset malzemesi olarak kullanmış ne de din adına rant peşinde koşmuştur.
Doğrudur ölümünde cebinden o günün parası ile 36 kuruş çıkmıştır. Bu onun yüz akıdır. İsteseydi onun da hanları hamamları olurdu ama o dürüstlüğün simgesi olarak anılmak istemiş ve öyle de anılmaktadır.
"Köse İmam" manzumesinden birkaç dize ile onun kimliğini ve topluma bakışını belirtmek istiyorum.


"Bu cehalet yürümez; asra bakın asr-i ulum (ilimler devri)
Başlasın terbiyemiz aileden oğlum!
Sade hürriyeti ilan ile bir şey çıkmaz;
Fikr-i hürriyeti hazmettiriniz halka biraz."
     
Sanıyorum ki şairimizi istismar edenler, şairin kendi sözlerinden kendilerine bir ders çıkarırlar. 
Yoksa çok mu iyimserim?