Haccın hikmet ve sırları-II

Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: "Hac ile umreyi birbiri ardına yapın! Çünkü bu ikisi günahları, körüğün demir, altın ve gümüşün pasını giderdiği gibi giderir. Kabul edilmiş haccın karşılığı ancak cennettir. Herhangi bir mü'min ihramlı olarak kaldığı zaman güneş battığında günahlarını da alıp götürür." (Ahmed, I, 387; Tirmizî, no: 810; Nesâî, menâsik 6/3, V, 115).Vakfe:Hacda vakfe Zilhicce'nin 9. gününde öğleden sonra yapılır. Daha önce, daha sonra olmadığı gibi, bir gün evvel bir gün sonra hiç olamaz. Cenab-ı Hakk bu ibadeti, oraya toplanan bütün dünya Müslümanları için aynı vakit kıldı. Bu vakitte birlik sağlamak mecburiyeti vardır aksi halde hac kabul olunmaz. Bu bakımdan kameri aylardan Zilhicce'nin 9. gününün tesbiti büyük önem taşımaktadır. Bu husus kesindir. Ru'yet-i hilal konusu bu noktada çok önemlidir. Orada milyonlarca insan, beyaz elbise içerisindedir. Kefene bürünmüşlerdir. Dünyanın en büyük rütbeli insanı gelse, yanında yer alsa, o da senin gibi bir beşerdir. Eşitliğin bu seviyede yaşandığı hiçbir yer yoktur. Orada hiç kimseye özel muamele yapılmaz. İzar ve rida denilen iki bez parçasıyla herkes eşit bir halde Allah'ın huzurundadır. Herkes yakarış halindedir. Herkes nefsinin derdine düşmüştür. "Hac Arafat'tır" hadis-i şerifinin manası da budur. Beyaz kelebekler gibi insanların Arafat'ta toplanmaları, mahşerin canlı bir ifadesidir. Sanki herkes ilahi adaletin önünde, hayat boyu niyet ve amelinin hesabını vermeğe hazırlanmaktadır. Ayrıca Arafat'ta işledikleri hata sebebiyle cennetten çıkarılıp, bu denî âleme gönderilen Hz. Âdem (a.s.) ile Hz. Havva annemizin ibretli hali de oradaki bütün insanlara ders vermektedir. Arafat'ta, Cebel-i Rahme denilen yerde kıbleye yönelerek yapılan duanın efdaliyetinde ve kabul olunmasında şüphe yoktur. Buradaki dua eşref zamana tekabül ettiğinden, inananlar için bir fırsat-ı ilahidir. Buradaki duanın kabul olunmamasından şüphe etmek, imani bir noksanlıktır. Zira bu konuda kesin haberler vardır.          Şeytan taşlamak:Hak uğrunda ihlasla yapılan feragat ve fedakârlığa, bâtılın temsilcisi şeytanın engel olma teşebbüsleri, köklü ve devamlıdır. İşte şeytanı taşlamak, nefis ve şeytana karşı yürütülen cihad-ı ekberin bir sembolüdür. Aslında, atılan bu taşların her biri, nefsin hilelerinden, şeytanın oyunlarından her birini tesirsiz kılmak için, zikrullah kılıcıyla onlara taarruz etme olayını sembolize eder. Sanki atılan o taşlar, kalbe ve fikre şu uyarıyı yapar:Bil ki; Hakk'a vuslat, nefis ve şeytanın hilelerini geçersiz kılacak şiddetli bir mücadele olmadan olmaz. Nefsin yedi mertebesinden tırmanmak, kemal noktasına doğru uzanmak istiyorsan, cihad-ı ekbere yani nefis terbiyesine önem ver. Bu mücadele bir anlık değil, hayat boyudur. İnsan, Cenab-ı Hakk'ın Celal ve Cemal sıfatlarının tecellisinden vücud bulmuştur. İblis de Allah'ın celalinden vücud buldu. Hiçbir şey yoktur ki, Allah tarafından halk edilmemiş olsun. İblis nasıl Cenab-ı Hakk'ın celalinden halk olduysa, bazı sıfatlarda ondan halk olundu. Bunlar bizim iç âlemimizde huy ve tabiat olarak mevcuttur. Riya, yalan, hased, kibir, gurur, iftira, dedikodu, fitne vs. şeytanın malıdır. Mü'minler şeytanı taşlarken, o sıfatları temsilî olarak "Bismillahi Allahuekber" diyerek sahibine atıyorlar. Nitekim nefsin yedi makamı vardır. Her makam için bir taş atılarak bu sıfatlar sahibine iade edilir. Taşlamayı yapan insan bu kötü sıfatlardan kurtulmuş olur. Böylece dünyaya adeta yeniden gelmiş gibi tertemiz olur.