85 yıllık İhvan 1 yılda tükendi

Müslüman Kardeşler, asıl adı ise İhvanü'l Müslimin.1928'de Hasan el-Benna tarafından Mısır'ın İsmailiye kentinde kuruldu.1938'den sonra siyasi nitelik kazandı. 1952'deki Hür Subaylar Darbesi'nden sonra kapatıldı.1954'te Cemal Abdülnasır'a yönelik suikast girişiminden sonra, altı lideri vatana ihanet suçundan idam edildi ve hareket şiddet yoluyla bastırıldı. El-Ezher Üniversitesi, özel camiler, hayır kuruluşları ve vakıfların devlet tarafından kontrol altına alınmasıyla Müslüman Kardeşler çözülmeye başladı.1980'lerden itibaren tekrar canlanma dönemine girdi. Hüsnü Mübarek sert önlemlerle bastırmaya çalıştıysa da, sivil kurumları giderek daha etkin olmaya başladı.Yasaklanmış olmasına rağmen bağımsız adaylarla katıldığı 2005 parlamento seçimlerinde 88 sandalye kazandı.Aradan geçen 85 yılda Ortadoğu'dan ve Kuzey Afrika'ya kadar tüm İslam coğrafyasında geniş taban buldu.Arap Baharı sırasında en büyük sıçramasını yaptı ve İslam ülkelerindeki gücünü pekiştirdi.Haçlı proje Arap Baharı'na verdiği destekten ötürü olsa gerek Suriye ve İran'da "İhvanül Müfsidin" diye tanımlanmaya başladı.Darbelerin, idamların, siyasi baskıların bitiremediği Müslüman Kardeşler'i hiç tahmin edemedikleri bir şey bitirdi, tüketti.Neydi o?İktidar olmak?Evet, Müslüman Kardeşler 85 yıllık nüfuzunu, saygınlığını, gücünü ve cesaretini 1 yıllık bir iktidarda sıfırla çarptı.Bugün Mısır'da binlerce mensubu Müslüman Kardeşler'den görünmemek için sakallarını kesiyor.Neden böyle oldu?Çünkü muhalefet olmak, sivil toplum kuruluşu olmak, dini bir cemaat olmak ayrı şeydir, iktidar olmak, milletin ve de ülkenin tüm sorunlarına çözüm bulma sorumluluğunu omuzlarında taşımak ayrı şeylerdir.Müslüman Kardeşler'de güç vardı, teşkilat vardı, destek vardı ama Mısır halkının beklediği işte bu çözüm yoktu.Mübarek'ten boşalan iktidara Mısır halkı son bir umutla Müslüman Kardeşler'in adamı Mursi'yi getirdi. Mursi'nin ülkenin sorunlarına ve özellikle de ekonomik sorunlara çözüm getiremeyeceğini görünce de hesabını kesti.Gelinen nokta gösteriyor ki artık çözümü olmayan iktidarlar, vatandaşının sesine kulak vermeyen iktidarlar karşılarında Tahrir'i ya da Taksim'i bulacaklar.