Gecenin içinden

Tıkandım. Yazamıyorum. Yazmak için gerekli bütün koşulları sağladım, bir ilham perisi güzel kanatlarını açıp yazının mutfağını ziyaret eder mi acaba?Yeni bir bardak çayı tezgahtan masaya taşırken az kalsın parmaklarımı yakacaktım, Allah'ım bizi cehenneminde yakma. Bize öyle güzel ilhamlar ver ki hep Senin rızana koşalım. Senin Rıza Sarayına girelim. Bizden yüzlerce yıl önce Ashab-ı Suffa nasıl kendilerini eğittiyse, Peygamberin aşkı ile nefislerini erittiyse, nasıl örnek oldularsa, sonra da nasıl şehitlik mertebesine erdilerse, güzel bir ölümle sana kavuşabilmeyi, ondan önce bu dünyada iken ötelerin sevdasını yüreklerimizde taşıyabilmeyi nasib eyle.Bazen insan kendini bazı aşması gereken duyguları aşmış gibi hissediyor ya, sonra her nasılsa karşılarına yeni bir dağ, yeni bir deniz, yeni bir ırmak çıkmıyor mu, ilham perisi sesleniyor;"Daha gelmedin, daha olmadın, arkana dönüp bir baksana bir arpa boyu yol ve bir yarı ömür? Sermayen tükeniyor, eyvah demeden Allah demeyi başarabilecek misin? Son nefesin hiç gelmeyecekmiş gibi hissediyorsun oysa ömrünün filmi bitiyor. Oysa ki sen bir roman yazmayı düşünüyordun. O romanda aslında bir şekilde kendini anlattığın -ya da ne diyelim anlatamadığın- bir kahraman olacaktı. Zorlukları aşarken -ya da ne diyelim aşamazken- nasıl çırpındığını, kaderde olmayanı istediğin için nasıl tünellerden geçtiğini anlatacaktın. İnsanın ömrü boyunca karşılaştığı bütün zorlukların, engellerin onu bir mümin-i kamil kılmak için yaratıldığını fark ettiğini anlatacaktın. Hani sen o romanda daha önce hiç tanımadığın hayali insanları konuşturacaktın, sahi bunu nasıl başaracaktın? Hakikati kimin söylemesini ya da hangi olayların akışıyla söyletilmesini isteyecektin? Ölmeden önce bir roman yazmak öyle her isteyene nasib olsaydı? Birikim, hassasiyet, dikkat, çalışma, özveri bir roman için yeterli olur mu dersin?"Bu ilham perileri bazen çok oluyor. Ayrılıktan parçalanmış bir yüreğin hikayesini anlatabilmek ama önce bu parçalanmışlığı yaşayabilmek lazım.