Bir kez daha 12 Mart

Erzurum'un düşman işgalinden kurtuluşunun 90. Yıl dönümü vesilesi ile kaleme aldığımız yazının başlığı "12 Mart" idi.Bir kez daha 12 Mart değişimiz ise İstiklal Marşımızın kabul tarihinin de 12 Mart 1921 olmasındandır."12 Mart kurtuluş şenlikleri "adı altında, Erzurum'un İlahiyat mezunu Belediye Başkanının organizesinde on binlerce şehidimizin kemiklerini sızlatacak bir program yapıldığını, bütün cadde ve sokakları köstebek yuvasına dönmüş bir şehrin parasından ithal sanatçılara bol keseden ulufe dağıtıldığını hatırlatarak konumuza geçelim.İstiklal Marşımızın ilk Mecliste üç kez devrin Milli Eğitim Bakanı tarafından okunup ittifakla kabul edilişinin 87. Yıl dönümünü de idrak etmiş olduk.12 Mart 1921?Haçlı sürüleri Anadolu'nun çilekeş, yorgun,fakir, bitkin düşmüş insanına son darbeyi indirmeye hazırlandıkları bir sırada içerden bir ses:Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak.Diye haykırıyor ve milletin kalbi durumundaki Meclis ittifakla bu on kıtayı Milli marş olarak kabul ediyor.87 yıl sonra, dünümüzü ve bu günümüzü, İstikbalimizi ve İstiklalimizi, siyasi ve iktisadi durumumuzu ve duruşumuzu Milli Marşımızın mihengine vuruyoruz ve maalesef hepsinden sınıfta kalıyoruz.Geçen yıllar içinde bu şaheseri sadece dostlar alış-verişte görsün kabilinden okuduğumuz gün gibi ortada.Dikkatli okusaydık, baş tacı edip uyarılarını dikkate alsaydık tekrar 1920'li yılların şartlarına geri dönmezdik her halde.İşte bir dertli kalemin iniltisi, dinleyelim:Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancakSönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.O benim milletimin yıldızıdır parlayacak!O benimdir, o benim milletimindir ancak!

Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!Kahraman ırkıma bir gül... ne bu şiddet, bu celâl?Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal.Hakkıdır, Hakk'a tapan milletimin istiklal.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım;Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar.Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imânı boğar,'Medeniyyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş, yurduma alçakları uğratma sakın;Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.Doğacaktır sana va'dettiği günler Hakk'ın,Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri 'toprak' diyerek geçme, tanı!Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.Sen şehid oğlusun, incitme, yazıktır, atanı.Verme, dünyâları alsan da bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?Şühedâ fışkıracak toprağı sıksan, şühedâ!Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,Etmesin tek vatanımdan beni dünyâda cüdâ.

Rûhumun senden İlahî, şudur ancak emeli:Değmesin ma' bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!Bu ezanlar-ki şehâdetleri dinin temeli-Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım.Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım;Fışkırır  rûh-ı mücerred gibi yerden na'şım;O zaman yükselerek arşa değer belki başım!

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl;Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet,Hakkıdır, Hakk'a tapan milletimin istiklâl!