Barış harekatı sonuçsuz kalıyor-II

Almanya, Marn yenilgisinden sonra savaşı kazanamayacağını anlamıştır. Bu düşünceyi Genelkurmaylık, Hükümet ve aydınlarla, sosyalist kuruluşlar kabul ediyordu. Germen Militarizminin rüzgârına kendisini kaptırmış kesim, savaştan yana olup ancak Pan-Germanist amaçları gerçekleştirecek bir barışa razıdırlar. Kısacası Germen Militarizminin çizdiği savaş haritasına göre bir barıştan yanadırlar. Germen Militarizminin karşısında olan Alman'lar şu şartlar dâhilinde barış istiyorlar: 1-İngiliz ve Fransız Ablukası nedeni ile kaybettiği sömürgelerinin iadesini. 2- Avrupa'da işgal ettikleri toprakların az bir miktarını kazanarak bir barışa gitmeyi kabul eder. Hükümet ve Genelkurmaylık bu şartlar dâhilinde barış masasına oturmayı istemektedir.Almanya'da 1915 yılının son aylarında ve 1916 yılının ilk aylarında savaş ile ilgili iki ayrı düşünce gelişir:1- Emperyalist isteklere dayanan ve savaşın devamından yana olan militarist bir görüş. 2-Yıpranma savaşının Almanya'nın aleyhine olacağından en kısa zamanda, ordular yıpranmadan barış masasına oturmak.Batı cephesi komutanı ve Almanya Veliaht'i Wilhem 18 Aralık 1915 tarihinde Hükümet ve Genelkurmaylığa gönderdiği bir raporda savaşla ilgili olarak şu ifadeyi yazar: (Savaş bir yıpranma savaşı biçimini aldığından, düşmanlarımızla genel veya ayrı bir gidilmesi gerekiyor)Avusturya topraklarından ve Viyana'dan da koku dolu ve bozguncu sesler yükselir. Romanya'nın da, Anlaşma Gurubu Devletleri ile ittifak görüşmeleri yaptığından Alman halkında büyük bir yıkım olur. Çünkü Romanya, Almanya'nın gıda stokudur. Almanya'nın düşmanları ile anlaşma yaparsa açlık tehlikesi ile karşı karşıya kalınabilirdi. Bu nedenle halkın zafer ümitleri yıkılır. Almanya ve Avusturya halklarını yıkıma götüren bu düşünceler İngiltere il Fransa'yı aşırı bir şekilde cesaretlendiriyordu. Çünkü bu durumda Almanya ve Avusturya ile isteklerine göre bir barış yapacaklardı. Ki o zaman eskiden olduğu gibi İngiltere ve Fransa sömürgecilik anlayışı ile dünya kaynaklarının büyük bir kısmına sahip egemen devletler olacaktı.Amerikan Cumhurbaşkanı Wilson, 1916 İlkbaharında Alman Militarizmini ve İngiliz Deniz egemenliğini yok ederek Dünya ekonomik ve siyasi liderliğini ele geçirmeyi düşünüyordu. Toplanması düşünülen Barış konferansı ile Anlaşma Gurubu Devletleri yanında savaşa iştirak ederek Alman Militarizmi ile İngiliz Deniz Egemenliğini alaşağı ederek Dünya lideri ve egemeni olayı düşünüyordu. 12 Mayıs 1916 da İngiltere Dışişleri Bakanı Grey, Albay Havz aracılığı ile İngiltere ve Fransa'nın Barış konferansının toplanmasına taraftar olmadığını duyurur.Albay Havz 13 Mayıs 1916'da bir tel ile Avrupa'dan şu bilgiyi verir: "Alman zihniyetini anlamıyorum, bu adamlar candan barışı aradıklarına âlemi inandırmaya Muvaffak oldular. Onların bu durumları, İngiltere ve bağlaşıklarına yeniden güven verdi. Artık bunlar savaşı sona erdirmek için görüşmelere girişmeyi hiç istemiyorlar. Almanlar bir süre için rahat durabilseler belki barış lehinde bir hareket için girişimde bulunabilecek durumda oluruz?"Almanya'nın bu barış yanlılığı onun savaşa iştirak etmesini engelleyen en büyük problem oluyordu.22 Mayıs 1916 da Havz Başkan Wilson'a yeni bir tel daha çeker: "Almanların barış lafı etmekte ayak diremeleri ile ne kadar delice davrandıklarını bir kere daha belirttim. Onlara bu sırada bir şey yapmama öğüdü verdim. Yiyecek kıtlığı nedeni ile neden bu kadar gürültü ettiklerini sordum?Geçekten bu tip sızlanmalar Anlaşma Gurubuna durumun iyi olamadığını sandırmakta ve barış önerilerini onları ezmek için geri çevirmektedirler?." Almanya'nın ve bağlaşıklarının bu tutumları barış isteklerini önlüyordu. Bu durum da Amerikanın savaş arzusunu ve Başkan Wilson'un planlarını altüst ediyordu.