Tasua Günü -2-

Seyyid İbn Tavus, "el-Luhuf" adlı eserinde bu olayı nakleder. Harezmî, "Maktel" adlı eserinde aynı şekilde olayı anlatır. el-İrşad'da olayın Aşura gecesi yaşandığı şöyle zikredilir:

"Rivâyette geçen beyitler Araplar ve bu şiiri yazan kimse nezdinde uğursuzluk olarak kabul edilmektedir.

İmam Hüseyin şehid edileceği zamanın yaklaştığını hissetmişti. Seyyide Zeyneb'in de bu beyitleri kardeşinden dinledikten sonra tehlikenin yaklaştığını anlaması uzak bir ihtimal değildir. Bu yüzden de sözleri ve fiilleri ile üzüntüsünü izhar etmiştir."

Taberî'nin Tarih'inde olay şöyle anlatılmaktadır: "Hz. Hüseyin'in (a.s.) hasta oğlu Ali (Zeynelâbidin) der ki:

Yatsı vakti oturuyordum. Halam Zeyneb de yanımda bulunuyor, hastalığıma bakıyordu. Babam yanımdan ayrılıp, kendi çadırındaki ashabının yanına gitti. Ebu Zer Gıffarî'nin azadlısı Huveyy de yanında idi. Huveyy, İmam'ın kılıcını biliyor ve eğrisini doğrultuyordu.

Babam; 'Ey zaman! Bıktım senin arkadaşlığından!
Senin nice sabah ve akşamlarına talip olanlar, ölmüş gitmişlerdir.
Zaten zaman iyi ve sâlih kişileri tüketmeye doymaz.
İşler ancak Celil olan Allah'a rücû eder.
Her canlı ahiret yoluna çekilir gider' diyordu.

Bunu iki-üç kere tekrarlayınca babamın bununla ne demek istediğini anladım. Hıçkırmaya başladım. Gözyaşlarımı tuttum. Salmayıp susmayı tercih ettim. Üzerimize bir belanın gelip çattığını anladım.

Halam Zeyneb de Benim işittiklerimi işitmişti. Kadınlar yufka yürekli sabırsız olurlar, üzüntülerini içlerinde tutamazlar, üstlerini başlarını çeker, yırtar açarlar.

Halam, 'Eyvah, kayboldu O. Ne olur ölüm, Beni öldür de bugün hayatıma son ver! Anam Fâtıma, babam Ali, kardeşim Hasan hepsi öldüler. Geriye artanlar, artılar kaldı' diyordu.

Babam Hüseyin (a.s.) ona baktı, 'Ey kardeşim, şeytan Senin usluluğunu gidermesin' dedi.

Halam, 'Babam, anam Sana kurban olsun ey Ebu Abdullah! Ben kendimi Sana feda etmek istiyorum' dedi.

Tasaları geri geldi, gözleri yaşla doldu. Babam, ona, 'Geceleyin bağırıp çağırmayı bıraksan da, biraz yatıp uyusan olmaz mı' dedi.

Halam, 'Yazık olsun bana! Demek sen gasp olundun gittin! Bu Benim kalbimi yaraladı. Çok ağır ve çetin geldi bana' diyerek ellerini yüzüne vurmaya, üstünü başını yırtmaya başladı. En sonunda bayılıp arkası üzere yere yığıldı.

Babam Hüseyin (a.s.) O'nun yanına vardı, ayılınca ona, 'Ey kardeşim Allah'tan kork! Sen Allah'ın öğrettiği şekilde musibete katlan, inna lillahi ve inna ileyhi raciun, de.

İyi bil ki, yeryüzü halkı hep ölürler, gök halkı kalırlar.

Yeri kudretiyle yaratan, yarattıklarını öldükten sonra dirilten, bir ve tek olan Allah'ın Zâtından başka her şey yok olucudur.

Babam, Benden hayırlı idi. Annem de, Benden hayırlı idi. Kardeşim de, Benden hayırlı idi.

Benim içinde, onlar içinde ve her Müslüman içinde, Resûlullah (s.a.v.) güzel bir örnektir diyerek' ona böyle ve buna benzer daha başka sözlerle sabır tavsiye etti.

Sonra, 'Ey kardeşim, Sana and veriyorum! Yeminimden çekin de Ben öldüğüm zaman Benim için üstünü başını yırtma, yüzünü tırmalama, Benim için ah vah etmeyi, helak olmayı bırak' dedi.

Onu getirip yanıma oturttu. Kendisi ashabının yanına gitti. Çadırlarını birbirlerine yaklaştırmalarını, çadır iplerini birbirine geçirip dolaştırmalarını, çadırlar arasında düşmanlarını tek yönden karşılayacak şekilde çıkış kapısı bırakmalarını emretti."  (Prof. Dr. Haydar Baş Hz. Zeynep ve Hz. Masume eserinden)