Ramazan Yazıları

RAMAZAN'DA ÇOCUKLUK DUYGULARI- Feyyaz İNANÇ

Ramazan coşkusunun en heyecanlı anlarından biri iftar saatidir. Siyah beyaz TV'nin ekranında hafızlar Kur'an-ı Kerim'den aşr-ı şerif okuyorlar. Sonra sohbet köşesinde Oruç, Ramazan, İftar, İslam ahlakı konularında hocalar sohbet ediyor: Çocuk bunları bir resim gibi seyrediyor şimdilik... İleride her karesi film olacak bir resim. Anneciğinin iftar hazırlıklarına bakmadan da edemiyor. Anne şerbet, tatlı, çorba ve makarnaları, fırın yemeklerini hazırlarken sanki ulvi bir sofraya hizmet etmenin sevinç, gurur ve hazzını yaşıyor... Sanki yaptığı yemeklerini öyle birileri tadacak ki ona iftar sofrasının en yüksek ödülünü verecekler. Melekler kanatlarını açıp nurlar aksettirecek anneye...

İftar vakti açlık tüm vücutta iyice hissedilmektedir. Hani yoksulluk günlerinde ekmek bulamamışlardı ya!.. Ah fakirlik.. Aman açlar unutulmasın. "Ey Allah'ım yoksul olana yardım etme bahtiyarlığını ver. Yoksulları göremeyenlere göz, hissedemeyenlere his nasib et" der annecik iftar vakitlerinde...

Cami biraz aşağıda kaldığı için müezzinin sesi eve kadar gelmiyordu. Çocuk çoktan yarı yola kadar inmiş, müezzinin sesini beklemekte. Sadece kendisi mi? Bakın bakın, kapılarının önünde akranları bekleşiyor. Kız kardeşi de annesinin yaptığı kesme çorbadan komşuya ikram etmiş. İftara doğru aynı yerden bir tabak içerisinde sarma dolma gelmiş... "Aaaa evladım, niye zahmet ettiniz" der annecik, ikram edilen aslında gönülden gönüle cömertlik ve kadirşinaslık...

İşte ezan okunuyor... Nasıl da koşa koşa merdivenleri çıkıyor baksana.

-Anne anne, ezan okundu.

Ezana doğuştan sevda bağı, gönül köprüsü kurulmuştu zaten. Babası ve kardeşleri ezan haberi ile başlayınca "Hani iftar topu atmak kadar" değerler ile dizüstü sofraya oturuyordu.

Bakın bakın!..

Komşu Ali abilerin çocuğu nasıl da bağırıyor "okunuyor, okunuyor, ezan okundu, orucu açabilirsiniz".

İftarın sevincini o duygularla yaşayan var ya, her iftarı öyle arıyor.

İftar açılınca annemin gözleri hep üzerimizde olurdu. Hani gün boyu yemek yememişti ya. Ayrılık, hicran acıları gibi annecik çocuğun beslenmesine dikkat kesilmiş. "Hadi evladım. Ye ki sıhhatle orucunu tutabilesin."

İftarların en unutulmaz anılarından biri de şu "Ramazan pideleri". Sımsıcak, susamlı pideler Ramazan'ın ekmeği, bereketi süs simgesiydi. Hani arkadaşlarımla beklerden neler konuşur, gülüşürdük. Sıra geldi mi sevinir gazete kağıdına sarılı sıcak pideler ellerimi ısıttıkça ısıtır. Sevinçle koşardım. Ha koşma değince ah ah!.. Bir gün nasıl da yüzükoyun çamura düşmüştüm de hemen kalktığımda ilk önce Ramazan pideme bakmıştım. Eyvah, biraz çamur değmişti. Anneciğim hemen üstümü değişmişti ve "üzülme yavrum yarın nasipse yine alırız Ramazan pidemizi" demişti.

Az kaldı unutacaktım. İftarların beni en çok etkileyen yönü "davet yarışları"... Davet yarışlarını bilirsiniz. Mahallemizde Ramazan'ın gelmesiyle akrabalar, komşular ve hemşehriler arasında davet yarışına girişilirdi. Bir lokma ile de olsa iftarlar hazırlanır, davete fakir, zengin ayırt edilmeden, kibirlenmeden, havalanmadan, ince eğirip sık dokumadan gidilirdi. Davetleri dört gözle beklerdi çocuklar.

Çocuklar genelde bir sofraya, anne ve ablalarının yanıbaşında yemeklerini yerken hal hatır sormalar, tebessümlerin hemen ardından, yaramazlık ve oyun faslı başlardı. Size anlatabilirsem bugün bile nice dostlarım vardır ki çoğunu babamın götürdüğü iftar davetlerinde tanımış ve dost olmuşumdur.

Hani ruh bünyemiz tahlil edildiğinde bu yüce milletin az şeyle büyük mutluluklar paylaşmasının sırrında komşulukların, davetlerin, iftarların, Ramazanların, gidip gelme, hal hatır sormaların, saygının, terbiyenin coşkun pınarları yatmaktadır.

Göçler, şehirler, ayrılıklar, para hırsları, menfaat saplantıları vs. (bu kelimeleri çoğaltıp hiç olmazsa şu saatlerde ümidinizi incitmeyeyim) iftar çiçeklerinin kokularını azlattı.

Her şeye rağmen çocukluğumun iftar kokularını şimdi çocuklarımın da, çocuklarımızın da hissederek, ürpererek yaşadıklarını görme sevincini yaşıyor, hayırlar diliyorum.