Okul her yerdedir

Okul sizce nerededir?

Bir ağacın gölgesi, parkta bir bank, havuz başında bir tahta masa, yağmurda altına sığındığınız bir tente, aydınlık bir köy odası, dağ başında bir karataş bir şeyler öğrenmek için mekanınız olabilir. 

İnsan olmayı öğrenmek için elbette çok şeye ihtiyacınız yoktur. Ama insanlara faydalı olmak, bir başkasının yaşamına dokunabilmek için geniş salonlu, yüksek tavanlı, aydınlık, güler yüzlü öğrencilerin doldurduğu dersliklere, bahçesinde koşup dolaşabileceğiniz, anılarını biriktirebileceğiniz, birlikte törenlerde, kutlamalarda marşlar söyleyebileceğiniz bir bina ya da ihtiyacınız vardır. 

Ancak öğrenmek için nerede olursanız olun bir öğretmene ihtiyacınız vardır. 

Öğretmen, eğitimi tamamlayan önemli bir yetişkindir. Onun iyi yetiştirilmesi, bilgi ile donatılması gerekir.

Bütün bunlar için insan yüreğini titreten "sevgi" ye ihtiyaç vardır. 

* * * 

Herkes öğretmen olamaz. Öğretmenlik bir yaşam biçimidir. Para kazandıran, "Bari öğretmen olsun" diye öğretmen olanların yapabileceği bir meslek değildir. Konu insanın eğitimidir. 

Eğitilemeyecek öğrenci yoktur. Eğitmeyi başaramayan öğretmen vardır. 

Başarı öğretenin ise başarının kanıtı yetiştirdiği öğrencisidir. Öğrenci olmak için kara önlük, öğretmen olmak için mavi önlük giymek, kara tahta ve tahta sıra gerekmez. OKUL HERYERDİR. Bilmediğini bilenden öğrenme arzusuna ve Tanrı vergisi öğretme yeteneğine sahip olmak, öğreteceği konuda bilgi ve deneyimi edinmiş olmak gerekir.

Okul kuru bir binadır. Önemli olan o binaya ruh katmaktır. Onun için Kabataş ruhu, Galatasaray ruhu, İstanbul erkek liseliler ruhu Eski Tophaneliler ruhu diyoruz. 

O ruhun yaratılmasında görev yapan, bekçisinden aşçısına, hizmetlisinden memuruna, müdüründen öğretmenine kadar herkesin yüreğinde yeşeren sevgi çiçeği ve birlikte hareket etme becerisi oluşturur.

O ruhun yaşatılmasını, okulun kapısından tabelasına, bahçesindeki çınar ağacından sınıftaki kağıt tozuna,  kitap kokusundan, tebeşir izine, merdivendeki çatlak taşa, salondaki kırık sütuna kadar her bir karenin korunmasına borçludur. 

* * *

'Daha modernini yapacağız' diye yıktığınız okullar, her yıl başka bir okula taşınan sınıflar, değiştirilen okul isimleri ve öğretmen kadroları, eğitimin kat'line öğretmenlik mesleğinin kalitesizleştirilmesine neden olur.

Köklü ve tarihi okulları yok etmek, onları başka yerlere taşımak marifet değildir.  Cumhuriyet neslinin okuduğu okulları yok ederken, yanı sıra öğrencilik yapmış olanların da anılarını yok ettiğinizin farkında mısınız? 

'Buranın manzarası güzel. Okul değil otel yapalım' zihniyeti veya yağcılık olsun diye gücü elinize geçirince, 'Burası benim okuduğum köy okulu, onu yıkalım yerine şöyle modern bir bina konduralım' demek acaba neye yarar? Böyle örneklerini görüp, boş sınıflarını gezdiğimiz, öğretmen bulunamadığı için atıl kalmış dağ okullarını unutmadık. 

* * *

Marifet bu da değildir. Yokluk ve yoksullukla mücadele eden yerlere ihtiyaçlarından daha büyük yatırımlar yapmak, ekmek veremediğiniz çocuğa, tebeşir uzatmaya benzer. 

Marifet; yorulmuş binaları, eskimiş tahtaları ve eskimiş kafaları yenilemektir. 

Marifet; yurdu aydınlatma görevi verilmiş olan köy öğretmenlerini farklı bir statü ile yetiştirmek ve çalışmalarına olanak sağlamaktır. 

Marifet; Aybüke gibi kardeşlerimizin teröre kurban gitmesine mani olacak tedbirleri almaktır. 

Marifet; en küçük bir riskte okulları kapatmak değil, kara cehalet ile mücadelede bağnazlıkla savaşta Atatürk kadar kararlı olmaktır. 

Tüm eğitimcilere armağan edilen Öğretmenler Günü'nüz kuru-kuruya kutlu olsun bakalım.

Ölenlere rahmet, dağların başında meşale taşıyan öğretmenlerimize selam olsun.  Yaradan yar ve yardımcıları olsun. 

Sevgi ile kalın.