Ne güzel...

Seherler ne güzel... Umut, güneşin parlak yüzünde sıcacık bir hayat bulurken, ruhları dingin divaneleri kanatları yorgun, yürekleri canlı turnalarla duada.

Ebed'e inanmak ne güzel... Türlü meşakkatlerin tarifsiz huzurun tertipçisi olduğu fikrini taşıyan sineler, bir avuç semada yanan kandillerin kudretli sahibine sığınmada..

Toprağı sevmek ne güzel... Hamurunun özündeki varlığı bilip, son uzanışta yastık olacak arz'ın tek ve mutlak hakimine aşık gönüller, O'na layık olabilme telaşında.

Derdi sevmek ne güzel... Binbir sancıyla bebesini kucağına alan annenin yüzündeki tebessümün acılarını unutturması gibi, büyük oluşların ağır dertlerine sevdalanan ve nihayette "cemal" görme niyetindekiler, habire koşuşturmada...

Sıdk'ı sevmek ne güzel... Kavurucu sıcakta kendini kaybeden kumlara nispet, kendini kaybetmeyen ve hakikati terketmeyen Bilâl yürekliler, daima "baş dik ve vicdan huzurlu" halinde.

Vefa'yı sevmek ne güzel... Elinden tutup saplandığı balçıktan hayat tekerini çıkarıp yola sokan ve bir ömür tasasını taşıyan koca yüreğe hürmeti ve hizmeti şiar edinen dostlar, gönül ülkesinde sadakatle yol almakta.

Sabr'ı sevmek ne güzel... Her an yeni bir hal alan alemde yaşanılan kaderin gülen pencesinde coşarken, hüzünle kaplı kapısında sebat ederek, dilden ve ruhtan şikayetsiz bir duruş sahipleri dostu incitme kaygısıyla daim huzurda.

Hasret'i sevemek ne güzel... Bir varmış, bir yokmuşçasına elimizin içinden kayıp gidenleri, göz pınarlarından akan sıcak yaşlara yoldaş eden hasret yüklü ciğerler, varlığın sebebinin özlemiyle tesellide.

Garipleri sevmek ne güzel... Yolun ortasında, yağmurun ıslattığı küçük omuzlarına sırtındaki ceketi bir hamlede koyan, yüce takdirle boynu bükülen yetimlerin, miskinlerin haldaşı olan kalenderler kendilerini gizlemede.

Ve hayat.. Bir gün herşeyin bittiği durakta, gözlerin okuduğu son tebelâda yazan manidar mısra ile ne güzel...

"Yaradandan Baki kalan, hayat ne garib."