Memleketten

Yazının mutfağından oldukça uzak bir mekanda, pembe gül hatmileri seyrederek ve Karıncalı Dağı'ndan gelen çam havasını soluyarak yazıyı kaleme alıyoruz. Arkamızda sol tarafta küçük güzel bir kuş en güzel sesiyle şakıyor. Uzaklardan bir dokuma tezgahının sesi geliyor. Burası Karacasu, bizim memleket. Bir yere ait olmak, insanları ile kaynaşmak, sevgi tohumları ekebilmek de güzel.Yaz gelince Karacasu'da konuşulan konulardan biri de burada medfun bulunan veliler için yapılan hayırlar. Bu hayırlar için önceden hazırlıklar yapılıyor ve ağustos ayının sonlarında kazanlarla keşkekler pişirilip sevenlerine sunuluyor. Doyasıya keşkek yemek ve bolca dua etmek istiyorsanız bu vakitlerde buraları ziyaret edebilirsiniz. Bazı gecelerde bahsedilen veli kişiler birbirlerini birer ışık topu halinde ziyaret ederlermiş. Görenler tüyleri ürpererek anlatıyorlar. Burada karşılaştığımız herkesin "dedelere" saygı ve hürmetleri var. Böyle olması güzel. Ancak ölülerine ne kadar değer veriyorsak yaşayan Allah dostlarına da o derece değer vermemiz, saygı göstermemiz gerekiyor. Çünkü onlar kulları Allah'a, Allah'ı kullarına sevdiren örnek insanlar.Peki bunu nasıl başarıyorlar?Galiba Allah'ı (cc) gereğince tanıyabildikleri için insanlara nasıl tanıtacaklarını biliyorlar. Zaten insan Allah'ı tanıdıkça sever, sevdikçe de daha iyi  tanırmış derler.Salikler seyirleri sonucunda Allah'a vasıl oluyorlar. Vuslat edebilmek için vuslat eden birilerinin gittikleri yollardan geçerek, belki hatalar yaparak, pişman olarak, tevbe ederek  yürümek gerekiyor. Her insanın kalbinden Allah'a bir yol gidiyorsa Allah dostları bu yolun oluşmasına katkıda bulunan erenlerdir. Biz Karacasu'da medfun bulunan velileri, Süleyman Rüştü Dede'yi, Yaren Dede'yi, İbir Dede'yi, Dedebağ Dedesini ve Galle Aşı Dedesini çok seviyoruz. İnşaallah onların yüzü suyu hürmetine Allah da bizi sever. Ulaşabildiğimiz her yere gönülden selam olsun.