İslam'ın bağrına saplanan İngiliz hançeri

İslam; kökü Kur'an-ı Kerim, gövdesi nübüvvet, dalları velayet olan son ve ekmel din... Bu din öyle muhteşem bir din ki; peygamberi en mükemmel peygamber, hükümleri en mükemmel hükümlerdir... Allah Resûlü'nün vefatından sonra emaneti teslim ettiği Ehl-i Beyt'i, nübüvvet nuruna boyanmış velayetin nurdan heykelleriyle Allah'ı (c.c.) koruması altında.İşte her türlü noksanlıktan uzak olan muazzam ve muhteşem dinimiz İslam'ı dışarıdan yıkamayacağını bilen İngiliz Hariciye Bakanlığı, İslam'ın içine soktuğu uydurma tarikat ve sahte kahramanlar eliyle dinimizi içten yıkmaya çalışmıştır. Bunu yapmanın en kolay ve alçak şekli de İslam'dan görünen, İslam'a çalıştığını sandığımız sahte kahramanlarla ve uydurma cemaat ve tarikat eliyle Müslümanları önce Ehl-i Beyt'e düşman edip sonra Haçlı rıhtımına bağlamışlar.Bunların en önemlilerinden Ahmet Sirhindî isimli, "İmam Rabbani" takma adlı olan şahıstır. Makamının ilk üç halifeden bile üstün olduğunu iddia ettiği için hapis yatan bu şahıs (Sirhindî), 1028/1619 yılında Bâbür Hükümdarı Cihangir tarafından, mânevî makamının yüksekliği ve bilhassa sülûk esnasında ilk üç halifeyi aştığına dair iddialarından dolayı sorgulanmak üzere Agra'ya getirildi. Verdiği cevaplarla ikna olmayan Cihangir, onun tutuklanarak Gevâliyâr (Gwalior) Kalesi'ndeki hapishaneye gönderilmesini emretti (Cihângîr, s. 272-273). Zamanımızdaki vârislerinin yaptığı gibi olayı çarpıtıp, "Sultana secde etmedim diye hapse atıldım" demektedir.O kadar mükemmel ruhi terakkiye ulaştığını iddia eden Rabbani, fazla terakki etmiş olacak ki, sesli zikri haram ilan etmiştir. (Mektubat I, 540). Sapıklıkta zirve olan bu zat, kendisini "nübüvvet sofrasının bakiyesinden beslenen bir tufeyli" olarak tanımlar. Bazen kendilerine de bir pay düşmesini isteyen peygamberleri bile kıskandıran sırların tufeyliye zâhir olduğunu söylemesi (Mektubat II, 508), peygamberlerin bile kendisini kıskandığını söylemesi, akıl sağlığı konusunda bizlere gayet net bilgiler vermektedir.Zamanımızdaki destekçilerinin uydurmalarıyla ve kendi dilinden anlattıklarıyla muhteşem bir şahsiyet olarak gösterilen Rabbani, zamanında putperest Hinduların İslam'la tanışmaları için hiçbir çalışma ve gayrete girmezken, Şiiler hakkında verdiği fetvalarla ve yazdığı eserlerle Müslüman'ı Müslüman'a düşman etmek konusunda efendilerinden aldığı vazifenin hakkını vermiştir.Bu uzun konuda daha geniş bilgiler almak için Meltem TV'de Salı akşamları yayınlanan İrfan Vakti programlarını takip etmenizi tavsiye ediyorum.Harameyn ulemasının, Rabbani'nin bâtıl görüşleri ile alakalı verdiği hükmü dikkatlerinize sunarak yazımızı sonlandıralım.Abdullah Hivişâgî, "Meâricü'l-Vilâye" adlı eserinde, Sirhindî'nin "müceddid-i elf-i sânî"lik hakkındaki iddialarına karşı yazılan reddiyelerle çağdaş Hindistanlı âlimlerin onu şiddetle tenkit eden bazı fetvalarını aktarmıştır. (Meâricü'l-Vilâye'nin yazmasından alıntı için bk. Friedmann, s. 94-96; 1093'te, 1682).Devam edegelen ihtilâfın bir neticesi olarak Sirhindî'nin muhalifleri, Harameyn ulemâsından onun düşünceleriyle alâkalı otuz iki hususta fetva istediler. Muhammed b. Abdürresûl el-Berzencî, onların bu isteğine cevap olarak kaleme aldığı "Kadhu'z-Zend" adlı risâlede Sirhindî'nin, Kâbe'nin hakikatinin hakîkat-i Muhammedî'den üstün olduğu hakkındaki nazariyesini şiddetle reddetmiş ve onun "müceddid-i elf-i sânî" kavramını, haşrin hicretten 1400 sene sonra gerçekleşeceğine dair yerleşmiş Ehl-i Sünnet inancına aykırı olduğunu ileri sürerek eleştirmiştir. (Yazma nüshası Dekken Âsafiye Kütüphanesi'ndedir; risâle için bk. a.g.e., s. 97-99).Dönemin Mekke şerifi Saîd Berekât, Berzencî'nin kitabını bütün Harameyn ulemâsının Sirhindî'yi kâfir saydığı meâlindeki bir mektupla beraber Hindistan'a göndermiştir.