Hz. Hasan hakkındaki ayetler-IV

(dünden devam…)

"Tefsir, hadis ve tarih kitaplarına göre, Resûlullah'ın, Allah'ın emriyle bu ayetin (Mübahale) örneklerine seçtiği kişiler, Ali, Fatıma, Hasan ve Hüseyin'dir. Bunlardan başkası bu ayetin kapsamına girmez. (Sahih-i Müslim, c.4, 1871, Sünen-i Tırmizî c.5, s.225, Mesabin'us-Sünne, c.4, s.183, elKâmil fi't-Tarih, c.2, s.293, Esbabu'n-Nuzül, Vahid, s.60, Tefsir-ur-Razi, c.8, s.81, Tefsir-ü Zemahşeri, c.1, s.368, Tefsir'ül Kurtubî, c.4, s.104, Tefsir-ü Nesefi, c.1, s.221).

Sa'd b. Ebi Vakkas der ki:

"De ki: Gelin oğullarımızı ve oğullarınızı, kadınlarımızı ve kadınlarınızı, kendimizi ve kendinizi çağıra lım" ayeti nâzil olunca Resûlullah (s.a.v.) Ali'yi, Fatıma'yı, Hasan ve Hüseyin aleyhimusselam'ı çağırdı ve buyurdu ki: "Allah'ım! Bunlar Benim Ehl-i Beyt'imdir." (Müsned-i Ahmed, c.1, s.185, Müstedrek-u ala's-Sahihayn, c.3, s.150, Fethu'l Bari, c.7, s.105).

Câbir b. Abdullah'tan şöyle nakledilir:

"Kendimiz ve kendiniz"den maksat, Resûlullah ve Ali aleyhisselamdır; "Oğullarımız"dan maksat Hasan ve Hüseyin'dir; "Kadınlarımız"dan maksat ise Fatıma'dır." (Durr'ül Mensur, c.2, s.38, 39).

Bu olayda Necran piskoposu da şu itirafı yapmaktadır: "Ben karşımda öyle yüzler görüyorum ki eğer bu yüzlerin sahipleri Allah'tan o dağın yerinden sökülmesini isteseler, Allah o dağı yerinden söker." (Nurü'l Ebsar, s.122, 123; Ruhu'l Beyan Tefsiri, Beydavi Tefsiri, Sahih-i Tirmizî, c.2, s.166; Sünen-i Beyhaki, c.7, s.63; Sahih-i Müslim, Kitab-u Fedili's-Sahabe, Müsned-i Ahmed, c.1, s.85).

Bu ayet Ehl-i Beyt'in yeryüzünde yaşayan insanların en hayırlıları olduklarını ortaya koyan ilahi bir beyandır. Bu ayet ve ayetin inişine sebep olan olay Hz. Hasan'ın da içinde bulunduğu Ehl-i Beyt'in yüce konumlarına, üstün kişiliklerine, tartışmasız Allah'ın en sevdiği insanlar olduklarına en açık bir işarettir.

Ayette geçen "oğullarımız" ifadesi ile Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'in kastedildiği hususunda bütün tefsir bilginleri görüş birliğindedir. (Tefsiru'l Kummi, c.1, s.104; el-Hayatu's Siyasiyye li'l İmami'l Hasan, s.18, 19; el-Mizan fi Tefsiri'l Kur'an, c.3, s.368).

Zemahşeri, "Bu ayet Ashab-ı Kısa'nın üstünlüğü konusunda daha güçlüsü düşünülemeyecek derecede sağlam bir delildir" demektedir. (Mecmau'l Beyan, c.2, s.452; Tefsir-i Razi, c.8, s.80; Hakaiku't Tevil, s.114)." 

(devam edecek…)