Görünmeyen bir okul

 "Ağla ağlayabildiğin kadar, bütün güzellikler sende, aşk bendedir".Şair burada kendi ağlayışından bahsetmiş belki de?Güzel ile vuslat edememenin verdiği çile ancak çileyle ulaşılabilen fakat çilenin verdiği yoğunlukla hemen fark edemediğimiz gerçek güzellikler?Nasıl anlatmalı?Bazı insanlar vardır dersiniz ki; "Hep onunla hemhal olsam". Bakışı farklıdır, hem gözüyle, hem gönlüyle, anlayışı yorumu ince-ince eleklerden geçmiştir. Fark edersiniz. Bir başka gülümser, bir başka konuşur. Sizin üzüldüğünüz bazı şeylere üzülmez, sizin sevindiğiniz bazı şeylere de sevinmez. Çünkü o bakmayı, görmeyi, gördüklerini tahlil ve tespit etmeyi öğrenmiştir. Yani gözle görülmeyen bir okulun, gözle görülmeyen sınıfında, hayatın sürekliliğince bir eğitim içinden geçmekte, kendisi bile böyle mükemmel bir donanımın içinde olduğuna hayret etmektedir.Allah (cc) Kalem Suresi'nde şöyle buyurur; "Nun ile kaleme ve (ehli kalemin) hak olarak yazdıklarına yemin olsun ki"? Açıklamasında deniyor ki; "Ayette geçen kalem ile ya Levh-i Mahfuz'u yazan kalem ya da ilme hizmet eden herhangi bir kalem kastedilmiş olabilir.' Eşref-i mahlukat olarak yaratılan insanın kullandığı eşyanın değerine, görmek istersek donanım mükemmelliğine bir bakar mısınız?Bizler kendi değerimizi anlamak ve Mutlak Güzel'e bir şekilde çile çekerek vuslat edebilmek için Kur'an'a, Sünnet'e, Hz. Peygamberin hallerindeki güzelliklere meftun olmak zorundayız. Zaten bu zorunluluk özündeki çekicilikle beraber. Yukarıda bahsettiğimiz görünmeyen okul sürekli bir eğitimin aracıdır, dışarıdan aldığımız her türlü uyaranı doğruluğu kesin olarak bilinenleri yorumlayabilirsek, o okulun varlığını gerçekten algılayabileceğiz.Peki bu okulun öğretmenleri nerede? Okulun başöğretmeni Resulüllah (sav), sadık haberleri bize ulaşan diğer peygamberler, Resulüllah'a varis olan Allah dostları, kırklar, yediler, üçler, birler, eğitim usullerini hemen hepimiz biliyoruz, öğrenci kikliğimizi alabilmek için zikrullaha tefekküre ihtiyaç duyuyoruz.