Dabbaklık tarih oldu

Gön dabbaklığı ve deri dabbaklığı olmak üzere iki bölüme ayrılan bu zenaatın her bölümü ayrı dabbakhanelerde ve ayrı ustalar tarafından icra edilirdi. Gön dabbakları, "aşağı dabbakhane"de deri dabbakları da "yukarı dabbakhane" olarak adlandırıların mekanlarda çalışırlardı. 1883 tarihli Halep Vilayet Salnamesi'nde her iki dabbakhaneden de söz edilmektedir.

Gön dabbaklığı ve göncüler

Öküz, inek, deve, gibi büyükbaş hayvanların derilerinin işlenmesine "Gön Dabbaklığı", bu sanatı yapanlara da "Göncü" denilmekte. Buradaki gön kelimesi kösele anlamında olmayıp, kalın deri anlamındadır. Bu deri, postallarda yüz ve astar olarak kullanıldığı gibi sarraçlıkta da kullanılmaktadır. Gön dabbaklığı, Şanlıurfa'da bugünkü Et ve Balık Kurumu'nun batısındaki Aşağı Dabbakhane (Ahırvan) denilen yerde yapılırdı. Bu dabbakhane halen muhafaza edilmektedir.

Şanlıurfa'da deri dabbaklığı

Koyun ve keçi gibi küçük baş hayvanların derilerinin işlenmesine "Deri Dabbaklığı", bunları işleyenlere de "Dabbak" deniyor. Gön denilen kalın derilere nazaran daha ince olan bu deriler postal ve ayakkabılarda astarlık deri olarak kullanılmaktaydı. Şanlıurfa'da deri dabbaklığı, Çakeri Camii'nin doğusunda yer alan ve günümüzde gecekondularla işgal edilmiş olan "Yukarı Dabbakhane" denilen yerde yapılırdı.

Başlıca deri çeşitleri

1- Meşin: Koyun derisinden yapılır ve postallarda astar olarak kullanılır.

2- Sahtiyan: Keçi derisinden yapılır.

3- İnce Astar: Meşin ve sahtiyanın cildi bozuk olanlarıdır.

Urfa folklorunda dabbakhane

Evinde huzuru olmayanlar, dükkanında işleri ters gidenler, kendilerine sihir yapıldığını hissedenler (bilhassa kadınlar) Cuma Selası sırasında dabbakhaneye giderek şifa ararlardı. Dabbakçılığın son bulmasıyşla birlikte bu davranış da terk edilmiştir.

Dağda darı harmanı

İçinde değirmeniKırk yıllık cadıların Ahırvandır dermanı