Allah’tan en çok uzak olan

OKAN EGESEL

Yalan yere tanıklık etmek hususunda Kur'an'da şöyle buyurulur: "Onlar yalan yere şahadet etmezler; faydasız bir şeye rastladıkları zaman yüz çevirip vakarla geçerler." (Furkan, 72).
Resûlullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: "Her kim bir Müslüman veya bir zimmi veya herhangi bir insan hakkında yalan yere tanıklıkta bulunursa kıyamet günü dilinden asılır ve münafıklarla birlikte cehennemin en alt katında yer alır." (Bihar, 104/310/3).
İmam Sâdık (a.s) şöyle buyurmuştur: "Yalan yere tanıklıkta bulunan bir kimse henüz bir adım atmadan cehennem ona farz olur." (a.g.e, h. 6).
Resûlullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: "Benim nezdimde şüphesiz en çok nefret edileniniz ve benden ve Allah'tan en çok uzak olanınız şüphesiz yalan yere tanıklıkta bulunanınızdır." (Cami'ul Ahadis, 203).
İmam Bâkır (a.s) şöyle buyurmuştur: "Allah, bir Müslümanın malını almak için aleyhine yalan yere tanıklıkta bulunan kimsenin cehennemlik olduğuna hükmeder." 8 Bihar, 104/310/7).
Resûlullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: "Kıymet günü yalan yere tanıklıkta bulunan kimse yiyecek kabını yalayan köpek gibi ateşi yalayan bir halde diriltilir." (Tenbih'ul Havatir, 2/7; Vesail'uş Şia, 18/236, 9. Bölüm; 584, 11. Bölüm; el-Bihar, 104/309).
İmam Ali (a.s), Şureyh'e şöyle buyurmuştur: "Bil ki tüm Müslümanlar bir günah sebebiyle kendisine had uygulanan ve tevbe etmeyen, yalan yere tanıklık etmekle meşhur olan ve kendisi hakkında kötü zanda bulunulan kimse dışında birbirine karşı adil sayılmaktadır." (el-Fakih, 3/15/3243).
İmam Sâdık (a.s) şöyle buyurmuştur: "Her kim gece gündüz beş kez cemaatle namaz kılarsa onun hakkında güzel zanda bulununuz ve şahitliğini kabul ediniz." (Emali es-Saduk, 278/23).
İmam Sâdık (a.s) kendisine tanıklıkları kabul edilen ve edilmeyen kimseleri soran Alkame'ye şöyle buyurmuştur: "Ey Alkame! Her kim İslam dini üzere olursa şahitlikleri kabul edilir."
Alkame, "Günah işleyen kimse tanıklıkta bulunabilir mi?" diye sorunca da, "Ey Alkame! Eğer günahkârların tanıklığı kabul edilmeseydi bu takdirde peygamberler ve vasiler dışında hiç kimsenin şahadeti kabul edilmezdi. Zira sadece onlar masumdur. O halde birinin günah işlediğini gözlerinle görmezsen veya iki kişi onun günahkâr olduğuna tanıklık etmezse böyle bir kimse adalet ve şerafet sahibidir her ne kadar gerçekte günahkâr olsa da şahadeti kabul edilir. Ve her kim onun günahlarının gıybetini ederse Allah'ın velayetinden çıkmış ve şeytanın velayetine girmiştir." (Emali es-Seduk, 91/3). (Muhammed Muhammedî Reyşehrî, Mizanu'l-Hikmet).