Tefekkür

Çocukluğumuz dağlarda, kırlarda, bayırlarda geçti. Baharın hangi dönemlerinde sümbüller, hangi dönemlerinde çiğdemler ve hangi dönemlerinde kır laleleri açar bilirim. İnsanın doğa ile iç içe olması çok güzel bir haldir. Çiçeklerle baş başa iken insan ruhunun bir şekilde arındığını, yenilendiğini, tazelendiğini hisseder. Yıllardır çocukluğumun geçtiği beldeye ve eve gidemedim. Köylüler kır lalelerini semt pazarına getiriyorlar kimi zaman. Bilmiyorum bu yazdıklarımın sizin için bir önemi var mı? Dünya sahnesindeki günlerimiz devam ediyor. Komşularımız, akrabalarımız ve yakınlarımız ile olan imtihanlarımız devam ediyor. Birbirimize ne kadar katlanıyoruz, birbirimize ne kadar ikram edebiliyoruz yine birbirimize maddi manevi ne kadar yardım edebiliyoruz?İnsanoğlu nereden gelip nereye gittiğini de zaman zaman tefekkür etme ihtiyacı duyuyor. Bir su damlasıydık, annemizin rahmine yerleştik ve bir insan olduk. Embriyoloji dersinde  bu olağanüstü olayın nasıl gerçekleştiğini, hücrelerin nasıl farklılaşarak, başkalaşarak değişik organlar haline geldiğini okuma ve öğrenme fırsatımız olmuştu. Tefekkür etmeye embriyo halimizden başladık. Dünyaya geldiğimizde ise aciz, küçük, savunmasız bir varlığız. Annemiz, babamız, kardeşlerimiz bizleri koruyup büyütüyorlar. Bu sırada insan olmanın gereklerini öğreniyoruz. İnsanın Tasavvuf ile tanışması ise onun ikinci doğumu oluyor. Bu dünyaya hallerimizi, huylarımızı, davranışlarımızı güzelleştirebilmek için geldiğimiz anlaşılıyor. Tasavvuf ile tanışan insanlar Yunus'la ve aşkla tanışıyor.Yunus diyor ki; "İşitin ey yarenler aşk bir güneşe benzer/Aşkı olmayan gönül misali taşa benzer/Taş gönülde ne biter, dilinde ağu tüter/Nice yumuşak söylese, sözü savaşa benzer."Bugünlükte bu kadar hepinizi Allah'a emanet ediyorum.