Şükürle hallenmek

Dikkat ederseniz, bugün en fazla şikayet ettiğimiz husus, açlık, kıtlık gibi konular. "Aç kalacağız, az oldu vs..." Dur yahu; biraz da şükret. Hiç ölçü kalmamış bizde. Her şeyin edebiyatını yapıyoruz. Onun için sözlerimizin de bereketi kalmadı. Ne demek bu? Konuşuyor, konuşuyoruz, hep konuşuyoruz, fakat bizi ne hanımımız ne çocuğumuz dinliyor. Bereketsisiz de ondan. Malımızın bereketi yok. Hiç bir şeyimizin bereketi yok.Onun için bizde şu itikadın olması gerekir: "Ben Allah için kazanacağım. Allah için sarf edeceğim." Yani her şeyimizi O'nun rızasına endeksleyeceğiz. Bu olursa, bakın ne kadar güzel bereketler, nimetler olur. Ve cennet de bizim yurdumuz olur. Hamd ile ilgili olarak şunları söyleyebiliriz: Hamd, kulun, Allah'a her an teşekkürüdür. Teşekkür dediğimiz olaydır. Mülkün sahibi O olduğu için, verenin de O olduğunu, alanın da Onun olduğunu bilme ve bu hali yaşama halimizdir. Yalnız bütün bu halleri hep bir bütünlük içerisinde görmemiz gerekiyor. Bunları parça parça, münferit değil de, bir kulda güzel sıfatlar olarak görmek gerekiyor. Cömertlik olursa, ardından da hamd gelir. Halbuki cömertlik olmadan da bu hamd olmaz. Ayeti kerimede "Alemlerin Rabbi Allah'a hamd olsun" (Fatiha, 1/1 ) buyuruluyor.Bir sahih hadiste: "Bir kul eğer Allah'elhamdülillah der, hamd eder, Kiramen Katibimden sağda sevabı yazanlar yazmazlar. Derler ki: "Ya Rabbi! Senin şu kulun öyle bir şey söyledi ki, bunun mukabili olarak ne yazacağız?" 'Ne söyledi ey meleklerim?' 'Sana hamd etti' 'Onun o hanesini boş bırakın. Cenneti a'la'da sonsuz ikramlarımla onun karşılığını vereceğim." (Kurtubi, Ahkamül Kur'an, c.1,s.92) diye buyuruluyor. Hamd etmenin mukabili olan sevabı, ukbada, Cenabı Hak bizzat eliyle takdim edecek. Hamd çok büyük bir hal. Bu münasebetle, yokluğa da hamd etmek; "Elhamdülillah" demek lazım. Varlığa da şükretmek lazım. Hayatı bir bütün içerisinde, Allah'a kul olduğumuzu bilerek yaşamamız ve sürdürmemiz lazım.