Sevaplarınızı günah ateşiyle yakmayın

Bir gün Resûlullah (s.a.a.) şöyle buyurdular: "Kim Subhanallah derse, Allah Teâlâ bu zikre karşılık kıyamet günü ona cennette bir ağaç diker.Yine kim Lailaheillallah derse, Allah Teâlâ bu zikir karşılığında cennette ona bir ağaç diker. Yine kim Allahuekber derse, Allah Teâlâ bu zikre karşılık cennette ona bir ağaç diker."Bu sırada Kureyşli olan bir adam şöyle dedi: "Ya Resûlallah! Bu durumda bizim cennette pek çok ağaçlarımız olacaktır. Çünkü biz sürekli olarak bu zikirleri söylüyoruz."Resûlullah (s.a.a.) cevaben şöyle buyurdular: "Evet doğrudur. Ama onları günah ateşiyle yakmaktan sakının. Zira Allah-u Teâlâ, 'Ey iman edenler! Allah ve Resûlüne itaat edin ve amellerinizi geçersiz kılmayın' (Muhammed, 33) buyuruyor." (Bihar, c.8, s.186; c.93, s.168).Hz. Peygamber (s.a.a.) dünyadan göçtüğünde Peygamber'in (s.a.a.) müezzini olan Bilal, ezan okumaktan kaçınarak, "Artık ben Hz. Peygamber'den (s.a.a.) sonra hiç kimse için ezan okumayacağım!" dedi.Bir gün Hz. Fâtıma (a.s.), "Babamın müezzininin ezan sesini duymak istiyorum" buyurdular.Hz. Fâtıma'nın (a.s.) sözü Bilal'e ulaştığında ezan okumaya hazırlandı. Bilal iki defa, "Allahuekber Allahuekber" dediğinde, Fâtımatü'z-Zehra (a.s.) değerli babasının dönemini hatırlayarak ağlamasının önünü alamayıp yüksek sesle ağlamaya başladı.Bilal, "Eşhedu enne Muhammeden Resûlullah" dediğinde, Fatımatü'z-Zehra (a.s.) dayanamayarak bayılıp yere düştü ve halk Fâtıma'nın (a.s.) öldüğünü zannettiler. Bunun üzerine halk Bilal'e, "Bilal! Artık ezan okuma! Peygamber'in (s.a.a.) kızı Fâtıma (a.s.) dünyadan göçtü" dediler.Bilal ezanını yarıda kesip onu tamamlamadı. Fâtıma (a.s.) kendine gelip, Bilal'in ezanı tamamlamadığını öğrenince, "Bilal ezanı tamamla" buyurdular. Bilal ezanı tamamlamaktan mazeret dileyerek şöyle dedi: "Ey kadınların efendisi! Sen benim ezan sesimi duyduğunda böyle duygulanıyorsun ve bundan dolayı canının tehlikeye düşmesinden korkuyorum."Bunun üzerine Fâtıma (a.s.) da fazla ısrar etmeyerek onun mazeretini kabul etti. Bilal artık ondan sonra kimseye ezan okumadı. (Bihar, c.43, s.157).