Önce kendimize bakalım

İnsan eski günleri anarken İslami ölçülerden uzak zamanlar geçirdiğini fark ediyor. O zamanlar yaşadığımız ortamlarda doğruyu, hakkı ve ölçüyü bilen insanlar varken bizlere yeterince tesir edememişlerdi. Şimdi düşünüyorum da acaba ben yakınlarıma ve çevremdeki insanlara İslami ölçüleri ne kadar anlatabiliyorum, ne kadar tesirli olabiliyorum. Her şeyden önemlisi biz kendimiz İslami ölçülere ne kadar riayet edebiliyoruz?Güzel ameller işlemeye gayret sarf ediyoruz ancak ihlası, samimiyeti ve ihsanı yeterince yakalayabiliyor muyuz? Kibirden, riyadan ve diğer kalbi hastalıklardan emin olamıyoruz, yani" Ben de riya yok" bile diyemiyoruz. O zaman hiçbir şekilde namazımızla, zekatımızla, orucumuzla övünmemeliyiz. Namaz kıldığımız için kendimizi kurtulmuşlardan saymamalıyız.İhlas, samimiyet ve ihsan (Allah'ı görüyormuşçasına ibadet etmek, bizler O'nu göremiyorsak da O bizleri her an görüp gözetmektedir.) ibadeti bütünleyen, tamamlayan öğelerdir, bunlar olmazsa ibadetlerin bir değeri kalmaz.İbadetlerde ihlasa ve ihsana ulaşabilmek için Tasavvufi eğitimin şart olduğunu düşünüyoruz. Çünkü Tasavvufi eğitim insana kendi iç alemine bakabilmeyi ve oradaki eksik ve kusurları görebilmeyi öğretiyor. Daha önce de bahsetmiştik;" İnsan önce kendine bakmalıdır" diye güzel bir söz var Türkçemizde. İnsan kendi kusurları ile meşgul olurken başkasındaki kusurları görmeye fırsat kalmaz."Allah-ü Teala'nın yeryüzünde yaşayanlar içinde (feyiz ve nur) kapları vardır. Rabbinizin kapları Salih kullarının kalpleridir. Bu kalplerin O'na en sevgili olanları, en yumuşak ve ince olanlarıdır" buyrulur bir hadis-i şerifte, işte Tasavvufi eğitim kalpleri yumuşatır ve inceltir.Tasavvufi eğitim insanın özündeki güzel cevherlerin ortaya çıkmasına insanın insanca duymasına ve insanca düşünmesine yardım eder. "İnsanların en hayırlısı, diğer insanlara en faydalı olanıdır." İşte insan ancak Tasavvuf ile bu olgunluğa erişir.