O, âlemlere rahmet olarak gönderildi

Siz devamlı surette sevgi ile muamele etseniz, karşınızdakini devamlı surette sevseniz, yaptıklarını sürekli affetseniz, o zaman toplumda dengesizlikler vücuda gelir. Neden? Çünkü onun kıskançlığı nedeniyle yaptığı birtakım haksızlıklar oluyor. Bu haksızlıklardan hak sahipleri zarar görüyor. Hak sahiplerinin hakkı gidiyor. O zaman, insanın kendi iç tabiatında, onu insan eden bu duyguların zemime tarafı ıslah edildikten sonra hayırlı tarafını öne geçireceğiz. O taktirde sevginin, merhametin, affın, şefkatin, rifkatin bir manası, bir önemi olabilsin.  Dünyada ve ülkemizde bolca duyduğumuz bu sözlere gelince. Bence bütün bu yapılanlar, sanki bu kavramlar İslam'da yokmuş gibi yapılan işler, birtakım misyonerlik faaliyetidir. Veyahut da cahilane birtakım davranışlardır. Eğer mesele affetmekse Peygamber Efendimiz (sav) bunun doruk noktadaki temsilcisidir. Düşünebiliyor musunuz, onu zehirleyeni, hayatını ortadan kaldırmak isteyeni affediyor. Uhud'da; Cenab-ı Peygamber Efendimizin mübarek dişleri şehit oluyor. Hz. Fatıma annemiz de savaşta, Resulullah'ın yanında. "Ya Rabbi! Bu kavmi sen helak eyle!" diyeceği anda, Allah'ın Sevgilisi O'nu beddua etmekten engelliyor ve: "Kızım Fatıma sus!" diyor. "Ben alemlere rahmet olarak gönderilmiş" (Enbiya; 21/107) bir Peygamberim. Bu insanların helak olmasını nasıl isteyebilirim!?" Hayatının en zor anlarını yaşadığı Taif'de yaptığı şu duaya bakın; "Ya Rabbi! Bu kavim seni ve beni tanımadığı için isyan ediyor. Onlara sen hidayet nasip eyle!" Bundan daha üstün bir merhamet düşünebiliyor musun? Bir şefkat, bir af düşünebiliyor musun? O halde, bunlar bizim özümüzde mevcuttur, meknuzdur. Bizim, kendi dinimizde olan bu değerleri ortaya çıkartıp insanlara takdim etmemiz, beşeriyete bu değerleri sunmamız lazım. Bize Müslüman olarak düşen vazife de budur.  Aksi taktirde mümin olarak biz vazifemizi ikmal edemeyiz ve bundan dolayı da mesuliyetimiz son derece fazla olur.