Mutluluğun sesi
20.05.2002 00:00:00
Başarılı çocuk / Cazibe IRMAK
Babaannenin masalı henüz bitmişti. Can'ın uyuduğunu sanarak odadan çıkan babaanne kapıyı usulca kapattı. Oysa Can uyumamıştı. Sımsıkı yumduğu gözlerini açtı birden. Sonra karyolasından fırlayıp odasında dolaşmaya başladı. Daha sonra ise yumruklarını sıkarak öfkeyle bağırmak, duygularını açığa vurmak ihtiyacı duydu.
-Hiç uykum yok, uyumayacağım! Annemi istiyorum!..
Bu sese uyanan Sevgi hemen kardeşinin yanına geldi.
-Annem, teyzemlere gitti. Yarın gelecek, diyerek kardeşine sarıldı sevecenlikle. Can, titreyen bir sesle:
-Korkuyorum, dedi.
-Korkacak bir şey yok Can, işte ben yanındayım diyen Sevgi; kardeşinin başını okşayarak onun heyecanlarını yatıştırmaya çalışıyordu. Can anlatmaya başladı:
-Sen yaramaz çocuk oldun. Beni üzüyorsun. Ben de seni bırakıp gidiyorum, dedi annem.
-Bu akşam annemle babam biraz tartıştı. Ama annem bizi çok seviyor, hiç bırakır mı? dedi Sevgi. Ablasının gözlerinin içine bakan Can:
-Annem gelecek mi? diye yeniden sordu.
-İnan ki gelecek. Haydi şimdi uyu artık.
Yeni bir sabaha kavuştuklarında Can, ablasının seslenişiyle gözlerini açtı.
-Annem telefon etti Can, senin sesini de duymak istiyor hemen koş!
-Annemi özledim, diyen Can telaş içinde koştu telefona. Konuşmasını bitirince Sevgi, kardeşine:
-Gördün mü bak, annem bizi ne çok seviyor. Sabahleyin erkenden aradı bizi merak ettiği için, dedi.
Can'ın gözlerindeyse sevinç pırıltıları oluşmuştu. Onun içini rahatlatıp mutlu eden şey annesinin telefondaki sesiydi. Mutluluğun sesi...
ORMAN
Yanarak yok oldu büyük bir ormanBolluk ve bereket kalktı ortadanEtrafı sardı siyah bir dumanO güzel yerleri ver diye diye
Irmaklar taşarak coşkun sel olduAşınan toprakla körfezler dolduDenizde dalgalar hep inler olduO güzel sahili ver diye diye
Ne konacak çiçek, ne dal kalmıştıHer taraf kavrulmuş, toprak yanmıştıKurtulan bir ceylan çığlık atmıştıO güzel yavrumu ver diye diye
Şimdi o tepeler sessiz ve boştuDikilen fidanlar umut olmuştuGarip Cüneyt bile artık coşmuştuO güzel ormanı ver diye diye.Cüneyt Irmak
Babaannenin masalı henüz bitmişti. Can'ın uyuduğunu sanarak odadan çıkan babaanne kapıyı usulca kapattı. Oysa Can uyumamıştı. Sımsıkı yumduğu gözlerini açtı birden. Sonra karyolasından fırlayıp odasında dolaşmaya başladı. Daha sonra ise yumruklarını sıkarak öfkeyle bağırmak, duygularını açığa vurmak ihtiyacı duydu.
-Hiç uykum yok, uyumayacağım! Annemi istiyorum!..
Bu sese uyanan Sevgi hemen kardeşinin yanına geldi.
-Annem, teyzemlere gitti. Yarın gelecek, diyerek kardeşine sarıldı sevecenlikle. Can, titreyen bir sesle:
-Korkuyorum, dedi.
-Korkacak bir şey yok Can, işte ben yanındayım diyen Sevgi; kardeşinin başını okşayarak onun heyecanlarını yatıştırmaya çalışıyordu. Can anlatmaya başladı:
-Sen yaramaz çocuk oldun. Beni üzüyorsun. Ben de seni bırakıp gidiyorum, dedi annem.
-Bu akşam annemle babam biraz tartıştı. Ama annem bizi çok seviyor, hiç bırakır mı? dedi Sevgi. Ablasının gözlerinin içine bakan Can:
-Annem gelecek mi? diye yeniden sordu.
-İnan ki gelecek. Haydi şimdi uyu artık.
Yeni bir sabaha kavuştuklarında Can, ablasının seslenişiyle gözlerini açtı.
-Annem telefon etti Can, senin sesini de duymak istiyor hemen koş!
-Annemi özledim, diyen Can telaş içinde koştu telefona. Konuşmasını bitirince Sevgi, kardeşine:
-Gördün mü bak, annem bizi ne çok seviyor. Sabahleyin erkenden aradı bizi merak ettiği için, dedi.
Can'ın gözlerindeyse sevinç pırıltıları oluşmuştu. Onun içini rahatlatıp mutlu eden şey annesinin telefondaki sesiydi. Mutluluğun sesi...
ORMAN
Yanarak yok oldu büyük bir ormanBolluk ve bereket kalktı ortadanEtrafı sardı siyah bir dumanO güzel yerleri ver diye diye
Irmaklar taşarak coşkun sel olduAşınan toprakla körfezler dolduDenizde dalgalar hep inler olduO güzel sahili ver diye diye
Ne konacak çiçek, ne dal kalmıştıHer taraf kavrulmuş, toprak yanmıştıKurtulan bir ceylan çığlık atmıştıO güzel yavrumu ver diye diye
Şimdi o tepeler sessiz ve boştuDikilen fidanlar umut olmuştuGarip Cüneyt bile artık coşmuştuO güzel ormanı ver diye diye.Cüneyt Irmak
Yorumlar
Yorum bulunmuyor.
