Kıssadan Hisse/ Karıncanın Aşkı

Vaktiyle Hz. Süleyman, kuvvet ve haşmetiyle yolda giderken bir alay karıncaya rast geldi.... Karıncaların hepsi, tazim etmek üzere huzuruna koştular. Bir an içinde binlerce, hatta daha da fazla karınca huzura vardı. Fakat bir karınca, hemencecik huzura gelmedi. Yuvasının önünde bir toprak tepe vardı. O tepeyi düzeltmek için yel gibi toprak zerrelerini birer birer taşımaktaydı. Süleyman, bu karıncayı yanına çağırıp dedi ki: "Ey karınca! Görüyorum ki pek güçlü sayılmazsın. Nuh'un ömrünle Eyyûb'un sabrına sahip olsan yine bu tepeyi kaldırmaya güç yetiremezsin". Karınca dile geldi:"Padişahım. Bu yolda ancak himmetle yürünür. Sen benim yaratılışıma bakma. Himmetimdeki yüceliğe bak. Benden ayrı bir benlik var. Bana dedi ki: 'Sen şu toprak tepeyi dümdüz yol yaparsan ben de senin yolundan bu hicran kayasını kaldırır, seninle düşer kalkarım.' Hemen şimdi ben de bu işe bel bağladım. Bu toprağı taşımaktan başka çarem yok. Bu toprağı kaldırır, tepeyi dümdüz bir hale getirirsem onun vuslatını elde edebileceğim. Bu hususta çalışıp çabalarken ölebilirim, ama hiç olmazsa yalan yere bir davaya kalkışmış sayılmam ya!"