Fazla söze ne hacet?

İki bin sekiz yılı Türkiye'sinde  kimi Müslümanlar canlı yayında; "hocam, ben Müslümanlıktan çıkıp Hıristiyanlığa girsem günaha girmiş olur muyum?" şeklinde soru sorabilir hale gelmiş, getirilmiş ise işte sözün bittiği nokta burasıdır.Bu fotoğraf; yıllardır "hizmet" adı altında ortalarda dolaşanların kime ve neye hizmet ettiklerini gösteren net bir fotoğraftır aslında.Bu fotoğraf, iman kurtarmak iddiası ile yola çıkanların Müslüman Türk milletinin imanı ile nasıl insafsızca ve sinsice oynadıklarının bir göstergesidir.Yıllardır sürdürülen sinsi faaliyetler, dinler arası diyalog ve hoş görü çalışmaları adı altında servise konulan, kilise, çan, haç ve papaz görüntüleri, ısrarla yazılan; "üç büyük din, üç tek tanrılı din, amentüde ehli kitapla ittifak" yalanları insanımızı maalesef böyle bir uçurumun başına getirmiştir."? Hıristiyanlığa girsem günaha girmiş olur muyum?" diye soru soran Müslüman belki her gün dua makamında şu ayetleri okumakta ve dinlemektedir:"Ey Rabbimiz! Bize ihsan ettiğin hidayetten sonra kalblerimizi haktan saptırma, bize kendi katından rahmet ihsan eyle! Şüphesiz ki, Sen bol ihsan sahibisin" (Al-i İmran: 8)"Rabbimiz! Sen kimi cehennem ateşine sokarsan onu rezil etmişsindir. Zalimlerin hiç yardımcıları yoktur"."Rabbimiz! Biz, 'Rabbinize iman edin' diye imana çağıran bir davetçi işittik, hemen iman ettik. Rabbimiz! Günahlarımızı bağışla, kötülüklerimizi ört, bizleri sana ermiş kullarınla beraber yanına al". (Al-i İmran:192-193)Tartışmasız bir gerçektir ki; İslam ile şereflendikten sonra ondan çıkmak, ondan uzak düşmek, aydınlıktan çıkıp karanlığa düşmektir, doğrudan sapıp yanlışa düşmektir, cennetten çıkıp cehenneme düşmektir, Haktan çıkıp batıla düşmektir, Tevhid inancından çıkıp şirke-küfre düşmektir.Halbuki, en çok ezberlenen Hadis-i Şeriflerden biri de şudur:"Kimde üç şey bulunursa imanın tadını almış olur. 1- Allah ve Rasulünün kendisine her şeyden daha sevgili olması. 2- Sevdiği kimseyi yalnız Allah için sevmesi. 3- Allah onu küfürden kurtardıktan sonra yine küfre dönmekten ateşe atılacakmışcasına hoşlanmaması." (Buhari) İslam ile şereflendikten sonra ondan uzak kalmak sadece günah değil, aynı zamanda ateşe yaklaşmaktır, dolayısıyla şirke düşmeyi ateşe düşmek kadar tehlikeli belleyip semtine bile yaklaşmamsı gereken insanların karşı karşıya bulundukları tuzak maalesef işte bu.Bin yıldır bu topraklarda Tevhit inancının bayraktarlığını yapmış ve her devirde toprağına musallat olan haçlı sürülerini "iman dolu göğsü ile" geri püskürtmüş olan bir milletin torunlarının; "İslam'dan çıkıp Hıristiyanlığa girsem günah olur mu?" durumuna düşürülmüş olması gerçek bir felakettir.İnancını-kültürünü, örfünü- geleneğini muhafaza eden bir millet, düşürüldüğü tuzaklardan, düşürüldüğü fakirlikten bir gün bir şekilde çıkabilir ama düşmanı ile aynı inancı,aynı değerleri paylaşır duruma gelmiş ve getirilmişse düşmanının bir neferi olup çıkmış demektir.Bu durum vatan topraklarının satılmasından, maden yataklarının yabancılara devredilmesinden, AB sevdası ile çıkarılan felaket yasalarından daha büyük felakettir.Bu şirke sürüklenişin taşlarını döşeyenler, zeminini ve şartlarını oluşturanlar ile, Türk devletini tasfiye etmeye çalışan siyasi kadroyu alkışlayanların aynı ekip olması da bir tesadüf olmasa gerek.Fazla söze ne hacet, işte eserleri, işte diyaloglarının acı meyveleri.