Bu ayrılığı hiç hesap edememiştik

Sen her daim, "Allah'tan geldik ve yine O'na döneceğiz, her nefis ölümü tadacaktır" ilahi gerçeklerini bize anlattın. Ama itiraf edeyim bu ayrılığı hiç hesap etmemiştim Hocam! 

Çünkü biz, seninle hayat bulmuş, seninle yürümüş, seninle düşünmüş adeta baktığımız, gördüğümüz, duyduğumuz, neşemiz, hüznümüz Sen olmuştum Hocam.

Bu ayrılığı hiç hesap edememiştik Hocam. 

Şimdi bizler, uğruna hayatını adadığın Allah Resulünün (s.a.v) hiç görmediği babasına duyduğu hasreti yaşıyoruz adeta.

Allah'ın Habibinin daha çocukken kaybettiği annesinin acısı ok gibi saplanmıştı kalbine. Aynı ok saplandı kalbimize Hocam.

Amcasını kaybetti, 'canım' dediği eşi, annemiz Hz. Hatice'yi kaybetti. Çok üzgündü. Hüzün yılı dediler o yıla. Bu yıl da bizim hüzün yılımız Hocam. Seni kaybettik. 

Çünkü biz seninle, Allah'a nasıl kul olunacağını öğrenmiştik. Çünkü biz sende Allah Resulü'nün sevgisini görmüş ve o sevginin muhabbetini öğrenmiştik. 

Biz, seninle Ehl-i Beyt'in hakikatini, sevgisini öğrenmiştik Hocam.

'İnsan gönüldür, gönül' demiştin ve bize de öğretmiştin Hocam. Biz o gönülle insanları sevmeyi, kim olursa olsun herkese değer vermeyi öğrenmiştik Hocam.  

Gerçekten bu ayrılığı hiç hesap edememiştik Hocam. Ama hesap etmediğimiz bu ayrılık geldi ve bizi buldu. 

Ama bu nasıl bir ayrılık hayret ediyorum. Dün hissetmediğim kadar büyük yakınlığı bugün hissediyorum. Aklımda, fikrimde, gönlümde hep Sen varsın Hocam. 

Birilerinin söylediği cümleler, cümle içindeki kelimeler hep seni hatırlatıyor. Gülümsemeni görüyorum. O hak adına celallendiğin andaki heybetin ruhumu kaplıyor. 

Ya o bakışların! Yüreğimi deliyor Hocam. Gerçekten bu ayrılığı hiç hesap edememiştik Hocam. 

Seven sevdiğini kaybettiği zaman beyazı siyah görür, tatlıyı acı olarak tadar. Ama biz beyazı daha da beyaz görüyor, tatlının daha da tatlılaştığını biliyoruz. Çünkü hayatın mahiyetini, geliş amacımızı ve neticeyi sen öğretmiştin Hocam. 

Ama nefsime zor geliyor bu ayrılık ve bu ayrılığı hiç hesap edememiştik Hocam. 

Üzgün müyüm, şaşkın mıyım, yoksa divaneme oldum bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki, şimdiden çok özledim seni Hocam. 

Sana söz veriyorum Hocam! Davan, davamdır. Aynen bedenen birlikte olduğumuz günlerdeki gibi senden sonra da biz, "bütün gayretimiz Allah rızasıdır" diyeceğiz, "Tevhidin merkezi Ehl-i Beyt'tir" diyeceğiz.  

"Hoş Geldin Atatürk" diyeceğiz. "Milli Ekonomi Modeli ile fakirliği yok edeceğiz, Kapitalizmi bitireceğiz" diyeceğiz. 

"Dini bütünlüğümüz milli bütünlüğümüzdür, milli bütünlüğümüz de dini bütünlüğümüzdür" diyeceğiz. 

Sağcı-solcu ayırımı asla yapmadan, insan gönüldür, mantığıyla insanlara, kâinata bakacağız.

"Bir kolumu kesseniz Kürt, diğer kolumu kesseniz Türk kanı akar" gerçeğini haykırmaya devam edeceğiz.  

Ömrün boyunca yaptığın gibi vatan diyeceğiz, bayrak diyeceğiz, ordu diyeceğiz, bir millet bir yürek diyeceğiz Hocam.

Davan davamızdır Hocam. Ama bir kez daha itiraf edeyim ki; bu ayrılığı hiç hesap edememiştik Hocam.

Şahadetin kutlu, Hakk'a yürüyüşün mübarek olsun Hocam…